Mostrando entradas con la etiqueta Flash. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Flash. Mostrar todas las entradas

lunes, 14 de abril de 2025

Edad


-Pensé que con la edad desaparecerían los problemas o, al menos, no tendrían tanta importancia. Ya sabes, que pasaría de lo físico, de caer bien, de intentar estar en todos lados, de mantenerme al día de todo...

- ¿Y entonces?

- ¡Qué va! Se acumulan los problemas, van a más. No existe la edad de la calma. Todo empeora. 

- ¡Bendita juventud! 

- ¡Pero si te angustiaba el futuro!

- Pero era joven. Ahora es lo mismo pero en vieja, un horror.

- ¿Bebemos algo?

- El hígado también estará peor.

- Tú sí que sabes animar.

- Es la edad. 

Uol Free

jueves, 14 de noviembre de 2024

Tattoos

 


- Lo único positivo de no ligar ahora es no tener que descubrir  serpientes, dragones, cruces, cristos y vírgenes cuando se sacan la camiseta.

- A mí me da un parraque.

- Jajajaja

Uol

jueves, 25 de julio de 2024

Aludida

 - ¡Mira que le echo cebos, pero siempre me escribe comentarios quien no me interesa! La otra nunca se da por aludida.
- Por eso yo me fui a negro.
- La misma mierda de siempre.
- ¿Pedimos otra?
- Muy fría, por favor.








lunes, 3 de enero de 2022

Avec plaisir

 


 


A esa hora soía conectarse ou polo menos consultaba as notificacións que Twitter lle enviaba puntualmente. Tras o meu requerimento de se andaba por alí, respondeu co emoticono da cuartilla e o lapis. Non sempre me contestaba e eu supoñía que era debido a que estaba a cousas que requerían máis a súa atención. Noutras ocasións tardaba días en aparecer e sempre respondía con interese e afabilidade, coma se a falta de noticias non interferise para nada no noso intercambio de novas e opinións. Con el nunca se sabía. Ás veces parecía moi interesado na conversa e de pronto esvaecíase cunha despedida algo apresurada, como se tirasen por el forzas que eu nunca podería controlar ou nin sequera alcanzar a comprender. Nunca o facía de malos modos, nunca resultaba ofensivo, pero para a miña hiperdesenvolvida intuición era proba fidedigna de que marcaba distancias e non só iso, senón que quería resaltar que era o seu hábito e compracencia marcar esas distancias. Eu tampoco o tomaba a mal, ou polo menos convencíame de que non debía mostrar tomalo a mal. Cada persoa ten os seus ritmos e ninguén é culpable de que a algúns o hipoteticamente afectivo nos aprete o acelerador da vida coma se fose o sprint final dos douscentos metros.

Aquel día, cando mo dixo, eu podería contarvos que ía vestido cun batín de boxeador, o cabelo revolto, a expresión pícara (non, non coma Adam Driver en Annette, non con cinismo na voz, non coma a intervención ferinte dun cáustico cómico profesional); pero a imaxe que recreou a miña mente foi perturbadoramente burguesa, mais ao estilo burgués inquietante dun Buñuel millennial. Imaxinade un batín burgués sobre un corpo espido, os pés descalzos. Engadídelle un monóculo.

Tiña eu unha desas tardes de ánimo intraducible, oscilante entre a apatía, o aburrimento salpicado de pinceladas de soidade, presentindo os relampos de borrasca, é dicir, reflexións sobre que pinto eu aquí (aquí é no MUNDO), que función na vida, se todo vai ser traballar e total para que, se non serve de nada; se vivir vai ser camiñar por paraxes fermosas para despois mirar para o teito, varada no sofá coma unha balea agonizante, en fin... ESE ánimo.

Mirei a aplicación por puro hábito mecánico. Estaba. Resuminlle as nubes negras na cabeza. Díxome que non lle dera moitas voltas á chola. Acudín entón ao frigorífico e saquei o vaso de xeado de doce de leite. Mandeille unha foto. Vou pecar.

Foi entón cando él me escribiu: A pracer, querida, a pracer.

E no cerebro estouparon coma bombas de palenque o batín, o monóculo, a mirada revirada, a escena sensual, Catherine Deneuve, a calor, o querida...

Avec plaisir.

Uol Free






viernes, 16 de julio de 2021

Ricino


Saía sempre ao encontro da vida. Por veces ousada, libre; outras temerosa, precavida. A maior parte das ocasións sen esperar nada en especial, só sentir a normalidade, pasear, mirar escaparates, refolletear entre a roupa, curiosear libros, tomar un café ou unha caña, dependendo da hora, nunha terraza. Case sempre facendo o mesmo percorrido, introducindo mínimas variacións. Xa sabedes, fas o triángulo en Auria e xa te atopaches a todo o mundo polo menos unha vez. Outras agardando por alguén, charla fronte a unhas patacas fritidas en rabiosa disputa coas ladroas pombas, cada día máis rapaces e atrevidas, descaradas.

Desde había tempo os meus ollos facían un varrido buscando unhas formas, un pescozo, unha estatura, uns andares. Rara vez os atopaban por máis que escrudriñaban cadeiras e mesas en terrazas e cafés. Coincidir era unha rareza apetecida. E cando iso acontecía, o vaído, a sorpresa pese a buscalo, a esperalo, a soñalo.

Hai días que era mellor non saír da casa, non tentar a sorte, nin buscar a vida. Total, iso só sucede nas películas de serie B para as sobremesas de domingo na televisión. Hai días que era mellor non mirar, non axexar, non guichar máis alá do tropezón inesperado. E ese día chegou -era esperable, era imaxinable, pero aínda así, era doloroso-. E eu pensei, xa está. Os teus ollos acaban de certificar o esperable. Todo é moi louco e absurdo. Sentín unha dor que non me correspondía, pero que me lembrou a aqueloutra pasada. E á miña mente chegaron como un eco aquelas palabras, non quero volver a sentir isto, non quero volver a sufrir isto. Sentino coma algo real. Non pode ser, non pode ser. Non podo sentir este corazón desbocado. E dicíame, medio mareada, Praza Maior abaixo, esta dor non é real, non me corresponde: é un reflexo daqueloutra pasada; non é real, non é real. Camiñei coma unha alma en pena polas rúas cada vez máis baleiras, pois xa era hora de xantar, igual que aquela vez, onde me aboquei sobre o Miño desde a Ponte Romana e vía as augas turbias alá abaixo e reflexionaba sobre se esa dor que sentía era a que facía que certas persoas se guindaran alá embaixo. Pensaba todo isto mentres me sentía a persoa máis triste e desvalida do mundo; sentía sobre min un peso milenario, o peso de todas as dores posibles sobre min. E non obstante, aquilo pasou. Pensaba que nunca pasaría, pero pasou. Tardou, pero un día xa non pensaches máis niso, naquilo; e, se pensabas, xa non había dor, só decepción, que polo menos é un motivo para sentir unha dor máis tanxible e non é aquela cousa, esta cousa sen nome.

Porque a vida sí sae ao encontro, sae ao encontro para cuspirche aos pés e dicirche saca de aí, pailana, atontá, pero por que constrúes castelos no aire, por que armas labirintos que non vai cruzar, por que mostras debuxos que non vai colorear, por que lle escribes esa letra a unha música que nunca escoitou, por que lle pos un final tecnicolor ao que é un documental experimental en branco e negro duro e fuxidío? Ah, la vie! Non ves que es ridícula, non ves que volves ao mesmo unha e outra vez, non ves que é absurdo, non ves que cansas, que enfastías, que só ti ves pó dourado no vento, no aire? Déixate de trangalladas e sé obxectiva, sé pragmática, sé realista, asenta no mundo, hostia xa, aterriza, nena, aterriza xa!

Neste mundo a algúns fáltalles un fervor e a outros sóbranos idealismo. A algúns sóbralles vinagre e a outros azucre, contaminando todo cunha melaza imaxinaria que anoxa, que produce bascas, que fai golsar os espíritos máis realistas.

Menos mal que para isto está a vida, que vén ao teu encontro ofrecéndoche o vomitivo más axeitado, culleradas de ricino que che fan abrir ollos e boca para vertelo todo. A vida, esa candonga.

Uol



viernes, 14 de mayo de 2021

Parálisis

Como si me leyera los pensamientos,  se interrumpió y nos miramos de esa forma en que lo hacen las personas que se han visto desnudas y todo lo demás. Se mordió los labios, pero yo sentí que mordía los míos.

Benjamín Prado: Los treinta apellidos.


No me atreví a alzar la cabeza y a mirarlo directamente a la cara. Me temblaban las manos, que recogí la una sobre la otra, en un burdo intento de darse mutua calma y de paso hacerlo yo también. No me atreví a alzar el rostro y a mirarlo a los ojos, tan próximo estaba. Temí leer en ellos indiferencia, desinterés, o lo que era peor, ignorancia de mi persona, desconocimiento del pulsante latido en mi cuello, en mis pulsos, en mi acelerado corazón. Cuando lo veía, instintivamente llevaba las yemas de mis dedos a la yugular para sentir mis pulsaciones aceleradas. ¡Estaba tan cerca y yo tan bloqueada!

Y allí permanecí, sin moverme, aparentemente ajena a él, fingiendo estar muy atenta a la conferenciante de pelo violáceo, que explicaba con mucho detalle las peripecias sufridas hasta que había sido posible traer a la ciudad la exposición.

No sólo lo sentí a mi lado, también percibí claramente su aroma. Y esto me noqueó, llegué a pensar que me lo imaginaba; ¿acaso no llevábamos todos puestas las obligatorias mascarillas a las que nos había condenado esta desesperante pandemia? Así de concentrados mis sentidos en él, así de abismados mis receptores ante su presencia a escasos centímetros de mí. Y sí, me llegó su aroma fresco, como agua clara. Quise de nuevo mirarlo, lo juro, quería hacerlo. Estuve a punto, pero entonces llegó la estocada a mis débiles propósitos: oí un quedo suspiro. Y en ese instante mi conciencia se trasladó a algún otro lugar. A un lugar donde él y yo nos mirábamos sin fin, sin prisas; un lugar donde nuestros suspiros se acompasaban, se acompañaban de caricias, de miradas ahora apasionadas, ahora tiernas. Fue un segundo, el suspiro, casi un gemido; fue un segundo, el sueño.

Se apartó.
Me quedé.
Se fue.
Aguanté.

Pero no olvido el perfume y su suspiro.

Y muero por volver a olerlo, por volver a escucharlo; ansío provocarlo, el gemido, el suspiro, mientras lo miro, ahora así, eternamente a los ojos.

Uol


miércoles, 22 de julio de 2020

Verano soñado



Desde que retiraron los periódicos de bares y terrazas siempre se llevaba consigo su libro electrónico (o en papel si no pesaba mucho) para poder disfrutar tranquilamente de su lectura mientras tomaba café o cerveza sin sentirse sola, cuestionada, incluso observada. Ese día también lo llevaba y estaba enfrascada en su lectura al tiempo que comprobaba de vez en cuando los mensajes de su WhatsApp cuando sintió su mirada. Le pareció extraño sentirse observada por primera vez desde hacía mucho tiempo. ¿Se sintió observada o simplemente al alzar los ojos vio que la miraba? Casualidad o no, lo cierto es que su corazón se desbocó, pensando -otra vez el sesgo de confirmación- que él sí la estaba observando desde lejos. Y surgió esa extrañeza que se origina cuando piensas que alguien observa cómo te estás comportando, que analiza tus gestos, tu forma de sentarte o cómo llevas puesta encima la cazadora. 

Después de ese día algunas mañanas esperaba desde su esquina a ver si volvían a cruzarse sus destinos, sus fortunas, y sí, sus pasos coincidieron en alguna otra ocasión, pero no sus miradas, confirmando que las casualidades solo se dan una vez, y comenzando así el lento camino, el descenso imparable hacia el olvido. 

Siempre soñó con un verano diferente, un verano lleno de pasión y ardor, sin preocupaciones familiares, sin tener que atender a nada más que a sus instintos; un verano de comidas y de cenas en pareja; de paseos y de tardes inolvidables sobre las sábanas; un verano de excursiones, de salidas a la playa; un verano de dos meses. Un verano de planes sin hora de regreso, sin llamadas intempestivas ni quejas familiares. Es triste cuando se tiene tiempo y dinero y no con quién. Pero ese verano, a pesar de las veces en las que estuvo enamorada, nunca se produjo como lo había soñado: o no había tiempo o no había dinero o no coincidían sus vacaciones o había que atender a la familia porque llegaban parientes o había que echar una mano. Lo cierto es que ese verano soñado, ese que se sueña en la adolescencia, nunca se produjo. Quizás, y a pesar de viajes y de excursiones y de amores (y los hubo, no sé por qué ahora no te parecen suficiente), a pesar, repito, quizás el verano soñado fuese uno de aquellos de la adolescencia, donde sí, cada plan era un mundo abierto, y no los de ahora, que deberían ser los que había imaginado en la adolescencia y que realmente no se han cumplido jamás. Es extraño querer algo y no poder torcer el destino; es extraño sentir la curiosidad y no poder satisfacerla; es extraño sentir un hilo de conexión con alguien que no es más que imaginario; es extraño saber de antemano que no hay batalla, que no hay posibilidad de lucha, que solo puede haber aceptación y resignación. Todo es extraño. 

¿Llegará algún día ese verano?

Uol


martes, 22 de enero de 2019

Ellos


Comunican con los ojos.
Esas miradas profundas. Esas miradas que pasan del desgarro a la ternura.
Tendría que rebuscar en algún momento recóndito del pasado, de la infancia quizás, para comprender el origen de esa atracción, entender qué me transmite esa representación del hombre, ese arquetipo.
Quizás la fragilidad. La ternura. Nada conmueve igual que la ternura, ese dejarse caer. Intuir que no hay certezas absolutas. Dar la mano. Si hay dudas, hay oportunidad de crecer, de caminar.

Los miro y me pregunto si serán lo que trasmiten. Son actores, al fin y al cabo. Y buenos. Esto quiere decir que se transforman y adoptan las características del personaje que van a encarnar. Su carácter puede estar en las antípodas del papel. Y sin embargo... quiero creer que sí, que sus miradas son ciertas, que el fondo es suyo y no sólo la forma. Ahí está la magia del cine.

Ellos. Su piel ya curtida. Su mirada que sabe. La vida.

 Dedicado a Tomasz Kot y a Daniel Grao, actores
Uol
Tomasz Kot y Daniel Grao

Daniel Grao como Bernat Estanyol en la serie La catedral del mar



Tomasz Kot en Cold War


Cold War by Pawel Pawlikowski



domingo, 9 de diciembre de 2018

Revisionista



―¿A ti te ha pasado alguna vez? 
―¿Qué cosa? 
―Que te hayas vuelto a enrollar con alguien al cabo de una década o más y esta vez... te ha parecido que su polla ha menguado. 
―Jajajajajaja. Pues sí. 
―¿De verdad? ¿Y por qué será? 
―A lo mejor es que encoge con la edad, igual que perdemos centímetros de estatura por el aplastamiento de las vértebras. 
―Boh, no te rías. 
―También puede ser... 
―¿Qué? 
―Que con los años su volumen es proporcionalmente inverso al crecimiento de la panza de su portador. 
―Jajajajajaja, pues no te digo yo que no. Antes estaba muy flaco y era todo polla.
―Eso me suena jajajajaja. Pero... oye, oye, oye... ¡desembucha!, ¿con qué ex te has vuelto a liar? 
―¡A ti te lo voy a decir! 
―Anda, jo, porfa, dímelo, porfa... 
―Circula, anda, circula.
Uol

RevisionistaDel revisionismo o relativo a él.
Revisionismo Tendencia a someter a revisión doctrinas o prácticas establecidas para actualizarlas.

lunes, 12 de noviembre de 2018

Orballo


Chove mainamente, coma unha acaricia, como o trémulo agarimo das ás da bolboreta sobre os meus dedos.

Chove humidamente, destilando unha cortina tenue que acaricia a miña face alzada ao ceo.

Chove timidamente, coa cautela de quen non quere molestar; coa consideración de quen ten a gala a mesura, a prudencia, a cortesía.

As fontes ao meu redor repiten o doce son, fanlle os coros ás pinguiñas que descenden preguiceiras, caladas.

Orballa e eu sinto todas esas pingas dentro de min, coma unha flor que mira ao ceo, corola que recibe agradecida o elixir da vida, da felicidade.

Uol

Música: Erik Satie, Gymnopédie nº1

martes, 30 de octubre de 2018

Martillo pilón




Fue en la última visita a mi tío querido, el más joven de los hermanos de mi madre, del que ya os he hablado aquí en otra ocasión. 
―¿Oye, y al final en qué se ha matriculado Daniel? 
―Una ingeniería. 
―¡Qué bien! ¿En Vigo? 
―Sí. 
―Estarás contento, ¿no? 
―Lou, un jubilado no debería tener un hijo imberbe que comienza la universidad. 
―¡Anda ya, si estás estupendo! 
―¡Y una mierda!
―¡Quéjate, quéjate!
Humm... 
―¿En qué piensas? 
―En que es él ahora quien empieza la fase martillo pilón.

Uol

Vídeo: Martillo pilón versión mi tío:




Martillo pilón, modelo mi primo:

viernes, 2 de marzo de 2018

Sitiada





Con suerte, en la vida a veces una tiene la percepción de crecer libre y hermosa, sana y grácil. El objetivo, la meta, es crecer, elevarse sobre las propias limitaciones, sobre las miserias, ver el cielo, alcanzarlo, planear, volar, medrar. 

Son falsas  sensaciones. 

Son autoengaños. 

La realidad es que estamos sitiados.  

Sin percatarnos, la realidad va creciendo a nuestro alrededor, nos va atosigando, asfixiando, se va imponiendo. 

Como las ortigas a las berzas.

Uol

miércoles, 21 de febrero de 2018

Non bis in idem

¿Cuando hay reiteración deja de ser locura y pasa a considerarse inconsciencia?

Uol

lunes, 20 de noviembre de 2017

Humano



Ha vuelto a suceder. Esa voz.

Esa voz atravesando mi carnalidad, alcanzando alguna oscura cueva que me regresa a mi primitivismo. No sé por qué ciertas voces me electrizan la piel, me ablandan los músculos: la dulce lasitud que me atrapa dejándome inerme, suavemente conquistada.

Una voz así en mi oído susurrándome que sólo soy una humana, después de todo. Una voz que me impele a reconocer mis contradicciones, mis incoherencias burdamente ocultas ante mí misma. Ay, qué sensual languidez, qué delicado abandono de los sentidos, arrebatados en un exquisito fluir acuoso, río que me conduce al deseo, al anhelo de un grácil roce.

Como acostumbro, busqué esa voz; necesitaba una vez más poner nombre, cara, a esa vibración de mi alma. Pese a todo, la sorpresa de nuevo no fue inaudita. Un hombre grande y robusto como un tráiler. Un gigante que no respondía a la imagen mental que yo creé. Y sin embargo, no podía ser otro más que él, solamente podía corresponder a alguien como él. Humano. 
Uol 

ÉL: Canción Human de Rag'n' Bone Man.

miércoles, 15 de noviembre de 2017

Volver

 
Mientras iba caminando lo pensé: es más fácil seguir que volver sobre tus pasos.

Uol