Mostrando entradas con la etiqueta dardos. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta dardos. Mostrar todas las entradas

lunes, 14 de abril de 2025

Edad


-Pensé que con la edad desaparecerían los problemas o, al menos, no tendrían tanta importancia. Ya sabes, que pasaría de lo físico, de caer bien, de intentar estar en todos lados, de mantenerme al día de todo...

- ¿Y entonces?

- ¡Qué va! Se acumulan los problemas, van a más. No existe la edad de la calma. Todo empeora. 

- ¡Bendita juventud! 

- ¡Pero si te angustiaba el futuro!

- Pero era joven. Ahora es lo mismo pero en vieja, un horror.

- ¿Bebemos algo?

- El hígado también estará peor.

- Tú sí que sabes animar.

- Es la edad. 

Uol Free

martes, 18 de febrero de 2025

El Caradura


 - Me la he encontrado.

-¡Vaya!

- Después de cinco años me lo ha confesado, que no pudo con eso.

-...?

- Que en mi trabajo comentaban que yo siempre iba de sobrado atribuyéndome méritos, cuando en realidad no daba palo al auga y que me escaqueaba de todo. 

- ¡Se enteran de todo!

-¿Qué?

-¿Eh?

Uol Free

¿Soportaríais que ésa fuese la consideración que de vuestra pareja tuviesen en el trabajo?

Caradura, granuja, sinvergüenza, trepa, gilipollas, parásito, político ... Escaqueador profesional.

domingo, 1 de diciembre de 2024

Silencio no val


SILENCIO NO VAL
Vexo desde a ventá unha ducia de chemineas a botar fume. Lembro o dito galego: casa fumegando, casa habitando. Certo que hai xente vivindo nesas casas, pero non se aprecia unha alma polas rúas, pola estrada. Que sucederá dentro desas casas nesta mañá de domingo invernal? Os velliños vendo a Santa Misa que retransmiten pola TV; a muller maior da casa preparando as viandas, que é domingo e sempre se pon na mesa algo máis elaborado, que pola semana non hai tempo, que hai que saír pitando no coche para ir traballar na cidade. O home, sabe Deus!, seguro que no único bar da aldea, xa botando un viño a 2 euros e pico, como encareceu a vida! Hai nenos? Se hai algún (en singular) estará co móbil ou coa tableta buscado palabras sucias, aínda que non lle fai falta, xa lle saltan os espantosos vídeos por non sei que cousa dos algorritmos. As casas, aínda que alberguen vidas, están en silencio, cada un no seu cuarto, ou todos xuntos pero sen falar, cadaquén coa vista posta nun aparello que solta unha luz azulada que nos deslumbra, que nos hipnotiza, que nos aparva e aílla.

Miro pola fiestra, a xanela, a ventá. Vexo chemineas fumegando, porque pese a que haxa calefacción de gasoil ou de pellets, aquí tense lareira ou cociña de ferro, a vella bilbaína, e préndese o lume no inverno, non se diga que non é casa habitada. Ninguén observa a fermosa paisaxe, árbores agochadas entre veos de néboa e brétema.

Eu miro pola fiestra e unha bágoa esvara pola fazula.

Gastarei algún día as bágoas?

Uol Free


jueves, 14 de noviembre de 2024

Tattoos

 


- Lo único positivo de no ligar ahora es no tener que descubrir  serpientes, dragones, cruces, cristos y vírgenes cuando se sacan la camiseta.

- A mí me da un parraque.

- Jajajaja

Uol

domingo, 18 de agosto de 2024

Falaz


Hacía tiempo que su ropa era un disfraz. Acaso antes lo definía, ahora era ya costumbre, hábito en los dos sentidos de la palabra. De este modo seguía atrayendo a la abeja incauta, deseosa de libar. Nada es lo que fue, pero uno no puede evitar caer en la rutina, es más cómodo que cambiar, que modificar los usos. 
Y allí seguía, con su impasible embuste, ajeno al fraude al que atraía.


Falaz: Que halaga y atrae con falsas apariencias.

Uol Free

jueves, 25 de julio de 2024

Aludida

 - ¡Mira que le echo cebos, pero siempre me escribe comentarios quien no me interesa! La otra nunca se da por aludida.
- Por eso yo me fui a negro.
- La misma mierda de siempre.
- ¿Pedimos otra?
- Muy fría, por favor.








viernes, 16 de julio de 2021

Ricino


Saía sempre ao encontro da vida. Por veces ousada, libre; outras temerosa, precavida. A maior parte das ocasións sen esperar nada en especial, só sentir a normalidade, pasear, mirar escaparates, refolletear entre a roupa, curiosear libros, tomar un café ou unha caña, dependendo da hora, nunha terraza. Case sempre facendo o mesmo percorrido, introducindo mínimas variacións. Xa sabedes, fas o triángulo en Auria e xa te atopaches a todo o mundo polo menos unha vez. Outras agardando por alguén, charla fronte a unhas patacas fritidas en rabiosa disputa coas ladroas pombas, cada día máis rapaces e atrevidas, descaradas.

Desde había tempo os meus ollos facían un varrido buscando unhas formas, un pescozo, unha estatura, uns andares. Rara vez os atopaban por máis que escrudriñaban cadeiras e mesas en terrazas e cafés. Coincidir era unha rareza apetecida. E cando iso acontecía, o vaído, a sorpresa pese a buscalo, a esperalo, a soñalo.

Hai días que era mellor non saír da casa, non tentar a sorte, nin buscar a vida. Total, iso só sucede nas películas de serie B para as sobremesas de domingo na televisión. Hai días que era mellor non mirar, non axexar, non guichar máis alá do tropezón inesperado. E ese día chegou -era esperable, era imaxinable, pero aínda así, era doloroso-. E eu pensei, xa está. Os teus ollos acaban de certificar o esperable. Todo é moi louco e absurdo. Sentín unha dor que non me correspondía, pero que me lembrou a aqueloutra pasada. E á miña mente chegaron como un eco aquelas palabras, non quero volver a sentir isto, non quero volver a sufrir isto. Sentino coma algo real. Non pode ser, non pode ser. Non podo sentir este corazón desbocado. E dicíame, medio mareada, Praza Maior abaixo, esta dor non é real, non me corresponde: é un reflexo daqueloutra pasada; non é real, non é real. Camiñei coma unha alma en pena polas rúas cada vez máis baleiras, pois xa era hora de xantar, igual que aquela vez, onde me aboquei sobre o Miño desde a Ponte Romana e vía as augas turbias alá abaixo e reflexionaba sobre se esa dor que sentía era a que facía que certas persoas se guindaran alá embaixo. Pensaba todo isto mentres me sentía a persoa máis triste e desvalida do mundo; sentía sobre min un peso milenario, o peso de todas as dores posibles sobre min. E non obstante, aquilo pasou. Pensaba que nunca pasaría, pero pasou. Tardou, pero un día xa non pensaches máis niso, naquilo; e, se pensabas, xa non había dor, só decepción, que polo menos é un motivo para sentir unha dor máis tanxible e non é aquela cousa, esta cousa sen nome.

Porque a vida sí sae ao encontro, sae ao encontro para cuspirche aos pés e dicirche saca de aí, pailana, atontá, pero por que constrúes castelos no aire, por que armas labirintos que non vai cruzar, por que mostras debuxos que non vai colorear, por que lle escribes esa letra a unha música que nunca escoitou, por que lle pos un final tecnicolor ao que é un documental experimental en branco e negro duro e fuxidío? Ah, la vie! Non ves que es ridícula, non ves que volves ao mesmo unha e outra vez, non ves que é absurdo, non ves que cansas, que enfastías, que só ti ves pó dourado no vento, no aire? Déixate de trangalladas e sé obxectiva, sé pragmática, sé realista, asenta no mundo, hostia xa, aterriza, nena, aterriza xa!

Neste mundo a algúns fáltalles un fervor e a outros sóbranos idealismo. A algúns sóbralles vinagre e a outros azucre, contaminando todo cunha melaza imaxinaria que anoxa, que produce bascas, que fai golsar os espíritos máis realistas.

Menos mal que para isto está a vida, que vén ao teu encontro ofrecéndoche o vomitivo más axeitado, culleradas de ricino que che fan abrir ollos e boca para vertelo todo. A vida, esa candonga.

Uol



martes, 8 de junio de 2021

Diez


Diez.

¿Ya? ¿Una década? ¡Imposible!
Volver la vista atrás. ¿Por qué? ¿Para qué?
Esa inexplicable necesidad adquirida de hacer balance. ¿De qué ? ¿Para qué?
Esa voluble y caprichosa capacidad de alterar los recuerdos, de analizar a posteriori hechos, sucesos y palabras.
Esa rebelde y desenfrenada habilidad de crear necesidades, de amar, de imaginar, de soñar, porque sí, porque la vida es esto y sólo esto.

Diez años. Un suspiro.

¿Qué ha cambiado en mí? Nada. Algo. Todo. ¡Qué sé yo! ¡Y qué más da! ¡Qué absurdo querer analizarlo todo, sopesarlo todo, evaluarlo todo!

He vivido. He sentido. He gozado. He amado. He soñado. He sufrido. No creo que haya odiado, pero sí he sentido rabia, enfado, irritación sobre todo. A veces me he desesperado. Pero la vida seguía tirando de mí. Sigue tirando de mí. Siempre me ha llevado en volandas este deseo de vivir. Intensamente. Mientras viva.

Diez. Un suspiro.

Tu mirada me empuja por el tobogán a por otros diez más.
Para vivir viviendo. Con risas, con gozo, con sueños, con dolor también, cómo no.

Diez años.
616 entradas.
3378 comentarios.
276205 visitas.


Uol



jueves, 25 de marzo de 2021

Los malvados

 


Cuando has sido educada en el respeto a los demás, pero al tiempo en el orgullo de ser quien eres; en el respeto al trabajo y al esfuerzo y en el orgullo de defender lo propio; cuando en tu casa has visto la bondad y la compasión, pero también la crítica hacia lo superfluo si supone gasto de dinero y energías; cuando se valora la honradez, la lealtad, y al tiempo se celebra la alegría, el baile, las risas, la unión familiar, una crece fuerte en lo afectivo. Después, obviamente, la vida te hace ver otras familias, otras casas, otras realidades. Y eso es también vivir, ver que no todo es como una piensa.

En mi vida y hasta los once años no conocí la manifestación de la maldad. Los malvados eran los de las películas de la tele, los villanos, no había más. Claro que me enfadaba a veces con mi madre en ese tira y afloja de los recados y la desobediencia (¡a ver si pensáis que mi casa era el edén celestial!), pero no había maldad; claro que me peleaba con mis hermanos y solía salir perdiendo (yo soy la pequeña con tres hermanos grandotes), pero nunca hubo maldad. A los once años me enfrenté por primera vez al poder de los malvados, esos seres maquiavélicos (o simplemente estúpidos) que disfrutan (o eso parece) del poder de retorcerlo todo para provocar el caos y el desaliento, la incomprensión, porque es en ese revolutum donde ellos se sienten en su salsa, cómodos, porque si los demás buscan el porqué, ellos buscan el cómo; porque cuando los demás sufren, ellos gozan: maldad en estado puro.

La maldad que conocí a los once años, fuera de mi entorno familiar, me preparó seguramente para la vida, pero yo lo viví con desconcierto. No fue nada trágico, no temáis, pero de pronto aparecieron esas niñas que mentían para intentar fastidiarme, esa gente que por delante me decía una cosa y después aseguraba otra; esos adultos que me daban coba, pero después me desvalorizaban sin atender mis logros; esas personas que te alababan pero añadían un pero que intentaba anular todo lo anterior; esas nuevas compañeras que te decían o conmigo o contra mí, eso, eso, yo no lo había vivido antes. Podréis decir que, simplemente, había entrado en la adolescencia, con sus celos, sus rivalidades, sus inseguridades. Puede ser, pero repito, eso yo no lo había visto antes en el entorno de mis hermanos mayores.

Esas pequeñas maldades me prepararon para la vida, es cierto, y me convirtieron en una mujer que huye de los mentirosos, de los trepas, de los inútiles que prosperan con triquiñuelas y mentiras; eso hizo que aborrezca a los políticos (en general) y a los mandamases. Eso hizo que escape de cargos y mandos. Todos caen tarde o temprano en la autocomplacencia, en el mejor de los casos, y en corruptelas varias, en el peor. No es para mí. Lo sé porque una vez rocé esa idea de yo tengo más derecho. Me di cuenta entonces de lo sencillo que es autoengañarse y me horroricé. Poco tiempo después pude compensar esa acción y la resarcí ampliamente. Tampoco era nada grave, no creáis, pero para mí fue significativo. Desde entonces me reafirmo en la idea de que tengo por bandera la honestidad, tengo valores y pocas tragaderas. No sirvo para puestos de peloteo.

Hay otra maldad, la maldad de los grandes malvados. Emponzoñan el agua del pozo con su lengua, vierten veneno día a día a su alrededor; a veces de forma selectiva, a veces en explosión en cadena, alcanzando por igual a objetivos y a colaterales. El agua se vuelve turbia y turbia a cada paso. Y esos malvados no se percatan de que el agua de ese pozo que remueven con su mierda es la propia fuente en la que ellos han de beber. Y beben ese agua. Y se envenenan más, convirtiéndose en monstruos que ya no reconocen el agua limpia, el agua pura que sacia la sed y limpia el cuerpo. Viven emponzoñados. Y casi nada se puede hacer, porque el agua de ese pozo en el que se miran está turbia, refleja una imagen deformada, ya no ven su rostro, ya no hace de espejo, solo ven mierda y mierda por todos lados. Y ya creen que la mierda es de otros y no la suya, la que han vertido durante meses y años. Acaban por no comprender por qué la gente les rehúye, por qué pierden amigos, familiares, compañeros. Por eso muchos acaban por tener dos caras, para no caer en el riesgo de verse a sí mismos, como una gorgona que se horrorice de su propio rostro. Y es así como engañan a muchos. Y hasta a sí mismos.

¿Qué disfrute hay en herir, perjudicar, espantar, entorpecer, molestar a otro? ¿Qué carencias tapa esta actitud? ¿Qué les falta? ¿Qué les sobra? ¿Qué vida miserable viven?



Creo que sé de una persona que es un futuro malvado psicópata (que es otro tipo de malvado), de verdad. La mirada errática cargada de odio, de conspiraciones bullendo en su cabeza, fraguando mentiras que acallen su culpa, ya con problemas graves a su alrededor, queriendo vengarse de un mundo que no valora sus despóticas creencias, su arrogancia, su mediocridad.

Hoy lo he visto pasar y me ha lanzado una mirada cargada de loco odio.

Uol

miércoles, 20 de enero de 2021

La pregunta LX

 ―¿Por qué ya no vienes por la iglesia? 

―Padre, ¡es que peco muy poco! 

―¿Ni siquiera en el sexto? 

―¡Qué más quisiera, Padre! En vez de fotos, 

hago fotocopias.


Uol

jueves, 19 de noviembre de 2020

Jugar la partida

 

Quizás sí es cierto que con el tiempo nos volvemos cobardes: cuando tienes veinticinco años vas a pecho descubierto. Yo lo hacía. Pero eso no significó que lo valorasen, se ve que a los muchachos les advierten para que piensen que todo son imposturas; los aleccionan para desconfiar de las verdades, sobre todo de las que dicen las chicas, pues al parecer urdimos un papel que representamos y que no hay que creer demasiado. Yo no era así. Incluso a un novio le escribí un decálogo que incluía no sólo las cosas que me gustaban y algunas posibles virtudes sino, sobre todo, mis manías y defectos, para que no se viniese a engaño, para que me conociese de antemano. Así de radical era yo, un horror, lo sé, siempre hay que dejar espacio para el misterio y el descubrimiento. Yo pensaba que pese al decálogo todavía quedaba mucho margen para el misterio. Es que entonces me consideraba muy misteriosa. Hoy sé que solamente era miedosa. Y cobarde. 

Pero entonces yo me pensaba valiente, valiente y segura como para confesar los propios defectos y pecados. Sin embargo, con los años uno se vuelve cobarde; se da cuenta de que todas las bondades van borrándose como las anotaciones de un viejo ticket de compra, todas las lindezas estropeándose de forma irremediable, y eso nos vuelve cada vez más apocados: comenzamos a retrasar la partida. 

En la época del decálogo muy mal se tienen que dar los naipes para que no llegue a tus manos algún as o al menos una sota. Si la partida acaba mal te retiras del juego un tiempo, pero irremediablemente la vida te lleva de nuevo al tapete y un día estás barajando y mirando tus cartas con esperanza. ¿En qué momento el mazo oculta sus mejores triunfos para ti? Ni siquiera un mísero ocho de bastos para hacer un arrastre. Te quedas fuera de juego. Y es en esas circunstancias cuando decides no jugar. Ya no es divertido participar porque nunca ganas, nunca. Así que te retiras del tapete y casi casi de la vida. Buscas otras aficiones. Y están bien. Te dicen que están bien. Al principio tú no lo crees, pero con el tiempo te percatas de que sí están bien. Bueno, es algo, vida también. Pero, como los jugadores adictos a la vida, echas de menos aquella emoción, aquellas expectativas esperando que en el reparto de la suerte caiga en tus manos un as, un tres, un rey, un caballo, la sota de oros... Y comenzar, una vez más, la partida.

Uol


martes, 18 de agosto de 2020

Manumitir


Nunca las acompañé a estudiar a aquella biblioteca del campus. No creo ni siquiera que ellas tuviesen tampoco un interés real, pero la rumorología afirmaba que allí acudían los mejores partidos de la universidad. A mí no me interesaban aquellos chicos de jersey sobre los hombros y cinturón de tela patriótica con remaches de cuero. Bien es cierto que las últimas remesas habían incluido personajes nunca vistos -barbas y greñas, incluso algunas rastas en los futuros prohombres de leyes del país-, pero en general, no me sentía cómoda entre aquellos congéneres que un día aplicarían leyes con las que muchos no estaban de acuerdo. Las que somos de pueblo arrastramos siempre cierto complejo de inadaptación, que no de inferioridad: la sensación de que entras en una sala y no vas correctamente vestida, que has obviado alguna norma de urbanidad a pesar de tu educación o estudios. Seguro que no le pasa a Mericia, que además es tan despistada que nunca se percataría si desentona, pero sí a Isaura, que es tan de pueblo como yo. Las niñas de pueblo ocultamos ese miedo a desentonar en ciertos ambientes con una fingida pátina de seguridad que incluye miradas directas y palabras ardientes, pero dentro de nosotras tiemblan los cimientos, siempre temiendo pisar en falso. Nunca me he vestido peor que cuando tengo que acudir a un evento: queriendo ir bien, me disfrazo. Al tiempo, cuando voy en vaqueros y camiseta (cuando así de informal va la cosa) siento asimismo que al resto les queda todo genial y yo parezco una campesina en horas bajas. Leí una vez que se nace con esa cualidad, ésa de saber llevar el bolso en el antebrazo y mover el pelo con sensualidad, la verdad jamás me he visto natural. Y en el lado opuesto tampoco me he sentido segura; cuando veo a gente muy desaliñada, con ropa tan desgastada que ya parece sucia, con camisetas sobre camisetas y la bandolera a rastras, y aún así acompañadas, siempre pienso qué les ven a esas chicas con pelos en los sobacos y el sujetador al aire bajo la camiseta hecha tiras. Será que Dios los hace y ellos se juntan, porque yo no me veo sexy en esa coyuntura, seguro que mi hombre me diría que estoy horrorosa. Así que la verdad es que nunca he tenido un look muy claro, ni pija ni perroflauta, anodina a más no poder, en fin, no aclaro nada que no sepáis. Por suerte vestí de negro durante años, que es un color tan apañao que igual me servía para los pub estilo The Cure, que para ambientes góticos o rockers que para otros en donde triunfaba el minimalista black dress con perlas de plástico a lo Madonna. Hasta que el tiempo pasó y el negro empezó a echarme años encima. Entonces otra vez el follón para vestir. Ya paso. 

A lo que iba, yo no pisaba la biblioteca de Derecho, ¿qué iba a hacer yo allí si estaba llena de niñas de Farmacia con posibles de comprar la concesión a tocateja? Ni iba ni ganas. 

Pero un día conocí a un futuro abogado, un alma descarriada, que las había, claro, y muchos, también de pueblo, cómo no, tan señalado en aquel ambiente como mosca sobre merengue: chupa de cuero con chapas, barba greñuda y aro en oreja. El futuro abogado reparó en mí porque sus dotes deductivas no le alcanzaron para clasificarme en aquel ambiente donde él tenía claro que no iba a encontrar a compañeras de pupitre. El Masma había degenerado mucho, pero seguía siendo un sitio algo cutre pero con buena música. Y yo iba porque me hastiaba la zona vieja cuando mis compis se ponían transcendentes con la política a todas horas, que también cansa, y arreglar el mundo sentada día tras días tres horas o cuatro, sin coqueteo, sin baile y sin risas, era un aburrimiento, que qué pesados los tíos, ni pensar en follar siquiera, todo politiqueo a todas horas, qué poco sex appeal, por Dios. Yo creo que echaban un polvo al alba si se terciaba por puro cumplir, si el alcohol y los porros se la dejaban empinar. No es que yo fuera buscadora de alegrías erótico festivas a todas horas, que entonces aún creía en el enamoramiento, pero cuando te pasas meses escuchando la misma cantinela acabas pidiendo una noche de citas con un hombre sin ínfulas, fontanero o reponedor del Froiz, yo que sé, no era fácil eso entonces en la ciudad milenaria, donde todo el mundo se creía un cerebrito; ahora debe pasar lo mismo con los youtubers e instagramers, todos piensan que van a arrasar. Recuerdo una noche en que en una de esas escapadas por la zona nueva, en un pub de aquellos de diseño y copas caras que compartíamos entre tres porque no nos daba el presupuesto para más, un fulano me preguntó después de echarme la chapa de Yo Yo Yo Yo Yo, qué estudiaba y le dije que no, que era cajera en el Claudio y no veas la cara del tipo, le faltó poco para irse por piernas. La realidad es la que es. Y el tipo un prepotente que no había quien lo soportase. 

Pero volvamos al futuro abogado. Me percaté de que vivía en la ambivalencia, lo olí al minuto dos. No soportaba a las pijas de pupitre, a las que consideraba caprichosas y consentidas, pero se moría por echarles un polvo, incluso por emparentar si papá tenía despacho propio. Pero ellas huían de él como de la peste. Y por otro lado, su condición de hijo de campesinos esforzados que habían conseguido mandar al primogénito a la universidad pública para sacarse el título de letrado, lo vinculaban al orgullo de la tierra, del esfuerzo y el sacrificio. Bien podría ligar con compañeras humildes, como él mismo, que las había y bastantes, pero la mayoría estudiaba muchísimo para no perder la beca y no prestaban atención al macarra que no se sabía si acabaría la carrera o plantaría en cuarto al arrastrar un montón de pendientes (de Romano no se libraba). Esas chicas acabaron siendo casi todas juezas años más tarde. 

Me abordó, pues, por inclasificable. Y yo lo escuché por curiosidad, que es la madre del erotismo. No recuerdo de qué hablamos. Sé que empezamos por la música, porque yo bailoteo (aunque sea un pub no puedo evitar mover aunque sean los pies). No conocía a la mayoría de los grupos que citaba, muy de culto (confieso que como me gusta bailar siempre me tiró la música disco y el funky pop, aunque en casa también escuchaba en ocasiones jazz o folk u ópera, pero no si salía de marcha). El chico tenía un punto tierno que me atraía, pero ya estaba claramente algo bebido y siguió consumiendo cerveza y fumando costo, y yo tengo un problema en los pubs y discos y es que con la música alta no consigo seguir la conversación porque no oigo nada, pero nada de nada. En las conversaciones de a tres desconecto directamente, no me entero. Y en las de dos, cuando ya les falla la articulación y se pegan a tu oreja y se arriman medio cayéndose me corta toda libido. Empecé a responder con monosílabos y a apartarme, y entonces su actitud cambió. No sé qué resorte se activó en su cerebro porque empezó a decirme que nos creíamos muy libres, pero que yo era como todas y estaba mediatizada por mi educación judeocristiana, y que me creía muy liberal, pero era hija del burgués-patriarcado. Y que el sexo debía ser libre y consensuado. Y que si yo fuese libre y hembra y no una cuentista me iría con él a la cama sin promesas ni prejuicios. 

Le respondí que tenía razón en todo. Pero que cuando yo ejercía mi derecho al sexo libre y sin promesas, esperaba al menos que hubiese una promesa de sexo. Me miró sin entender, le dio el punto y se largó del Masma trastabillando y dejándome en la barra mientras mi amiga me interrogaba con la mirada por la escapada. 

Increíblemente, lo reconocí en una foto del periódico una década más tarde, ya sin chupa y sin arete, sin pelo, pero con la misma barba. 

Y entonces, no sé por qué, acudió a mi mente aquella tonadilla que se cantaba en la ciudad de las piedras milenarias: 

Viva el derecho romano, que al esclavo manumite y a la esclava mete mano.

Manumitir: vb. Dar libertad al esclavo.

Uol

lunes, 8 de junio de 2020

Nueve



ETIMOLOGÍA
La palabra nueve viene del latín NOVEM y siguiendo las reglas de evolución fonética de palabras latinas la eme (m) final se pierde (NOVEM > nueve), como en fuerte (de FORTEM). En el paso del latín al castellano, la u breve tónica  diptonga de o a -ue (NOVEM > nueve), como en nuevo < NOVUM y huevo < OVUM. En gallego no llegó a diptongar, es una lengua más cercana en su evolución al latín. Por eso NOVEM origina nove; FORTEM > forte; OVUM > ovo; PORTAM > porta.

NUMEROLOGÍA
El significado del número 9 (nueve). El número 9 (nueve) es el signo de los ideales, el interés Universal y el espíritu de combate con fines humanitarios. Simboliza la Luz interior, priorizando ideales y sueños, vivenciados mediante las emociones y la intuición. Representa la ascensión a un grado superior de consciencia y la capacidad de desplegar amor a los otros. Es creativo, idealista, original y bondadoso.


¿Qué significa el número 9 en el amor? 

El número nueve (9), es un número que representa el misticismo, la sensibilidad de las personas y está cargado de sentimientos de compasión, sinceridad y bienestar. 

AHORA YA OS ESTARÉIS PREGUNTANDO a qué viene todo esto y si Uol ha perdido la chapleta. 
No, estoy muy lúcida (o al menos en el grado de costumbre). 

Es que hoy Programa de mano (libre) está de aniversario. Sííí... NUEVE AÑOS dándoos la chapa, vertiendo miel y hiel (mel e fel), contando mi vida, mis ensoñaciones, mis anhelos, mis deseos y mis decepciones. Y, sinceramente, no sé qué mierda contaros de este último año que ha cuajado en el noveno, así que me he puesto a examinar en el buscador nueve y me ha salido esta mierda. Nada de las nueve maravillas del mundo o las nueve estaciones o las nueve formas de encontrar el amor. El nueve es un número anodino y merdento. Pues eso, que no tengo nada más que contaros que ha sido un año pésimo. Empezó con una noticia alarmante que me tuvo inquieta, reflexiva y seguramente en schok. Para mi suerte no fue nada, pero algo cambió en mí. Cambió mi ya exacerbado sentido de la vida y de la muerte. Me dije a mí misma que si hasta ahora era Carpe Diem, ahora iba a ser Carpe por mis ovarios. Pero no pude, porque soy cobarde, soy cobarde. O quizá no tanto, pero la vida es la que es y otra vez la espada de Damocles pendiendo sobre mi cerviz, ya algo expuesta y ofrecida. Y después, todos lo sabéis, esta mierda de pandemia mundial de la que ya he hablado. Y nada mejora, aunque tampoco empeora. Esa merdenta medianía. 

Y bueno, aplicando el Carpe Diem me lancé kamikaze a lo banzai al abismo del ridículo. Pero no importa, no importa ya a estas alturas. Me sentí heroína con frase final lapidaria de cierre de película. Frase que no se me ocurrió, pero que sería al menos tan impactante como la de Scarlett O'Hara. Barrabasadas. Porque yo no soy Vivien Leigh y no tengo guionista, ni ocaso en rojo apabullante ni vestido de princesa. 

Lo dicho. Nueve. Que no es poco. 
Un abrazo, amigas y amigos bloggers!

Uol

Si alguien quiere saber cómo empezó todo puede pulsar AQUÍ.

domingo, 7 de junio de 2020

Carga banzai


Era unha misión suicida, pero ela lanzouse igual. Banzai, banzai, banzai. 
No colmo do ridículo, só lle faltou cantar caraveliños baixo a túa ventá. 

             Pero non baixaches. 
                       Pero non baixaches.
                                 Non baixaches.
                                          Non baixaches.
                                                            NON 

Uol Free

sábado, 29 de febrero de 2020

Aludido


ALUDIDO


Te preguntas si eres el aludido.
Pero no me preguntas a mí.
Te niegas a pensarlo siquiera,
que eres el aludido,
no a pensar en preguntarme
si lo eres o no.
Para eso hay que arriesgarse,
tirarse en plancha al agua fría,
cemento pulido
contra el que temes rebotar.
Tú, yo, todos.
Todos tememos esparcir los sesos
contra el suelo
por confiar.
Por confiar.

Avanzamos en los días
obviando continuamente
las olas que provocamos
tras nuestro quejumbroso andar;
niños indecisos, temerosos,
enrabietados porque la sombra
que se cruzó en nuestro camino
no es la que pintamos en el cuaderno escolar.
Y no vemos, no percibimos
la mirada anhelante de curiosidad;
la intriga, el deseo,
el afán.

Hot Stuff
Hot Stuff


¡Qué desconcierto no saber!
¡Qué desatino imaginar!
¡Qué cobardía no indagar!

Y así avanzan los días,
a trompicones inertes,
enmascarados de falsa productividad,
mientras se consume nuestro tiempo,
el que resta, el que se agota, el que no vuelve. 


Uol

sábado, 28 de diciembre de 2019

Retorno



Traducción al español al final.


RETORNO


― Regresou a filla da tecedeira, volveu a filla da Salvina! 
― Ai, ho! Que dis? Era unha nena cando marchou. 
― E a Salvina, retornou tamén? 
― Non se sabe. Viron a rapaza moi aquelada no velorio do Sinesio, que aínda eran parentes. Pero nada dixeron da Salvina. 
― Para que regresarían? Aquí nada deixaron.
― Muller... deixaron a terra, paréceche pouco? 
― E teñen parentes, o propio Sinesio mesmamente, non o esquezas, Bricio. 
― Para o que lles vai valer... para alá se foi, o pobre. 
― Ao mellor deixoulles a casa en herdanza e veñen reclamala. 
― Pouco sabes do conto, Ricardo. Sinesio non era dono da casa, tíñalla arrendada a un curmán do señor. 
―E como está a rapaza? Xa será unha moza. Andará alá á beira dos vinte anos, non é? 
― Vinte e tres, que é un ano máis nova có meu Oristilo, que algo xogaron na escola. 
― E vén casada ou solteira? 
― Xa estás de casamenteira, Lucila? 
― Vaites! Eu só o digo polo ben da rapaza, que para mal xa o pasou a Salvina. 
― Shisss, baixa a voz, que o aire ten orellas. 
― Boh! a estas alturas... 
― Iso nunca se esquece, Lucila. 
― O que pasou, pasou, e agora xa non ten remedio. Boeno, vou ir pola casa da fonte a ver se saben algo máis do conto. 
― Se che contan algo as comadres xa nolo dirás, eh? 
― Veremos. 



Alentina finxiu unha humildade ante as comadres que estaba moi lonxe de sentir. Finxiu tamén enxugar o pranto co paniño de encaixe ao que non sacacaron ollo as comadres no velorio do primo segundo da súa nai, o Sinesio. Ela apenas o lembraba, só tiña doce anos cando marchou coa nai a Uruguai e ao Sinesio apenas o frecuentaban. Foi realmente unha casualidade que cadrara o seu retorno coa morte do parente, pese a que esa coincidencia beneficiaba os plans da moza ao non ter que dar demasiadas explicacións sobre o inesperado regreso á terra. 



Quizás todos esqueceran, pensou Alentina, pero ela non, ela non esquecera nin unha soa das afrentas que recibira a súa nai. Pouco lle importaran as súas, as que ela mesma sufrira nas súas carnes, na súa persoa, as burlas dos cativos, os rabuñóns do Oristilo, as pancadas do Pepiño e os seus amigos, as humillacións do cura, as insinuacións noxentas e lascivas do tío Ochogavias, as miradas inquietantes do fillo do Viqueira, o da taberna. Pero tamén estaban as miradas fuxidías dos que calaban e non as defendían, a tía Basilisa, a señora Virgentina, o zapateiro Mitrio, a cociñeira do cura, a señora Macata. Todos calaban e torcían o fuciño. Pero ela non esquecera. Ela non. E chegara a hora. 

A inexorable ruina do señor Randulfe chegou por voltas e reviravoltas ao quincho da Quinta de Casa Azul, ás aforas de Montevideo. Alí traballaba un compatriota de Salvina, un home xa vello, emigrado a terras americanas antes de nacer Salvina. El mantiña esporádica correspondencia coa familia que, por cousas da vida, procedía dunha aldea cercana ás terras de Salvina, algo que ela nunca lle aclarou. Así soubo Alentina que o ricacho que desgraciara a vida da súa nai e a súa propia estaba a un paso de caer no oprobio de verse na rúa. Tal fora a mala cabeza daquel pérfido home, dalquel desalmado becho que ademais resultou despilfarrador e manirroto. O seu propio administrador fora roubándolle onza a onza os poucos cartos que había na saca. As eiras, o pombal, os cortellos e as bestas... todo se fora empeñando para manter a súa vida licenciosa e ociosa, e o banco xa non lle daba aire, pero máis que nada, o que o acabou de arruinar ao señorito foron as súas débedas de xogo, que acabaran por facerlle perder o creto e o honor. 

―Honor? Ese home nunca tivo honor, mi madre, nunca. Pero agora vai ver o que é estar en boca de todos, a falta de estima, de respecto. Quero verlle a cara cando morda a lama, cando se vexa no camiño á intemperie, cando todos lle volvan as costas, quero velo caer, madre. 

E así foi como Alentina embarcou cara á terra a enfrontarse ao seu pasado. 






Retornou soa. Once anos antes Salvina xuntara o pouco aforrado e coa axuda dunha tía monxa embarcara cara Uruguai. Alí a súa boa disposición e o seu carácter doce e humilde, a súa mirada baixa e agradecida, amén da carta de recomendación da tía monxa, foron tomadas en conta para traballar de gobernanta do señor da Quinta de Casa Azul. Alí tratárona ben e a rapariga Alentina puido aprender a ler e escribir, a bordar e ata a montar dacabalo como as señoritas. Tivo medo a nai de que Alentina trabucase os pasos ou que pensase que o bo trato a puña ao nivel do fillo do señor, pero Alentina nunca tivo esas aspiracións. E o que se fixou nela non foi Romualdo, senón un amigo seu que frecuentaba a casa. Juan Aguirre era fillo dun comerciante espilido que lograra levar á universidade ao seu primoxénito, e por iso Juan alternara con mozos de casas máis opulentas. Desde que coñeceu a Alentina, Juan Aguirre sentiuse atraído pola mirada brava e rebelde da rapaza, pola súa pel branquiña e o pelo negro, por ese riso tan pouco comedido que rebentaba na súa boca enchendo todo de sonidos alegres. Non se opuxo Juan Aguirre pai a esas relacións, e Alentina casou, convertíndose en esposa do recén licenciado avogado e en primeira nora do vello comerciante ben situado. 

Levaba Alentina un ano casada e xa preñada de tres meses cando Salvina, aínda muller de confianza do señor Torres Mansilla, soubo das novas sobre a precaria situación económica do antano próspero e déspota don Randulfe. 

Con garatuxas de por medio intentou Alentina convencer a Juan Aguirre sobre a conveniencia dunha viaxe á Terra Nai, pero o home non quixo saber nada de viaxe tan longa e pouco apropiada para unha muller preñada. Así que houbo esperar Alentina a dar a luz ao seu neno, outro Juan Aguirre, un pequerrechiño precioso que Salvina amou con loucura desde o mesmo momento do parto, provocando que por fin se decidira a deixar o traballo de gobernanta para pasar a ser a entregada avoa e neneira da criaturiña. Durante eses meses de espera tivo tempo Alentina de reflexionar sobre a maneira de dar a puntilla ao infame, ao abxecto home que desgraciara a vida da súa nai. 

―Seica casou cun avogado riquísimo, con casas e comercios. 
― E logo o home por que non veu con ela? Éche ben raro iso. 
― E ti que sabes! Disque tiña un preito moi importante que non podía deixar e deulle poderes á muller para comprar terras e casas aquí. 
― Aquí? 
― E xa ten un meniño! A Salvina é avoa. Disque ela vai casar cun conde. 
― Non paroles, Lucila, non paroles, que conde nin que carallo! A Salvina xa é vella, que vai casar! 
― Vella, vella... corenta anos terá, aínda lle pode dar un irmanciño a Alentina hahahaha! 
― Vaites, saca de aí, Ricardo, non sexas porcón. 
― Calade, ho! Pero que casa vai mercar? Que saibamos a monxa non tiña casa ningunha. 
― Pois eu penso que vai mercar a casa... do pai. 


― Estarás satisfeita: unha casa brasonada de 150 anos, dous pombais, tres cortellos, gando, eiras, unha fraga con dereito de paso de auga e caza... 
― Unha casa que cae a cachos, baleiros cortellos e eiras ermas; e caza a furto nas túas terras canto palanquín anda polos arredores, porque xa hai moito que che perderon o medo e o respecto. 
― E quen es ti para atuarme? Como te atreves? 
― Acaso non o sabes? 

Don Randulfe, co nariz azulado e o rostro cuberto de finas veas vermellas, produto do abuso do viño e da augardente, non respondeu. 

― Que vas facer con todo? Vas volver? 
― Nada teño que explicarche. E a min chégame con saber que ti non verás un peso do vendido. 
― Non sei de onde sacaches os cartos. En que malos pasos andariades ti e mais a pendanga de túa nai, fillas do demo? 

Alentina cruzoulle a cara a don Randulfe, que vello e decrépito abaneou e houbo caer. 

― Filla do demo, si, e alí retornará o demo: ao inferno de onde saíu. Ata nunca, don Randulfe. Arda vostede a gusto no averno. 


Ninguén viu dous días despois da comentada marcha do notario á cidade de Pontevedra como Alentina sorría dentro dunha carruaxe mentres miraba como as lapas consumían as nobres vigas do tellado da Casa do señor Randulfe. Oíanse os berros de impotencia dalgúns lugareños, que corrían espantados dun lado a outro vendo como o fume ascendía ao ceo e as labaradas arrasaban coas pedras centenarias. Cando o tellado caeu con estrépito, Alentina mandou ao cocheiro tomar a calzada de Vigo, de onde ao día seguinte partía o buque que a levaría de volta a Uruguai para reunirse cos seus. 

Silvas, hedras, herbas e musgo cobren as pedras negras da que un día foi casa nobre e fidalga. Cobras, ratos e lagartos son os únicos habitantes dos un día nobres salóns e estancias. Todo apodrece. 


Tamén a aldea que temía ao señor Randulfe apodrece baixo unha capa de olvido. Outras portas pecháronse, outras fiestras atrancáronse, outras pedras caeron. Todos foron perdéndose nos camiños da vida, nos camiños do esquecemento. A aldea morre.


Uol





RETORNO

― Regresó la hija de la tejedora, volvió la hija de la Salvina!
― Ay, vaya! ¿Qué dices? Era una niña cuando se marchó.
― Y la  Salvina, ¿retornó también?
― No se sabe. Vieron a la chica muy  engalanada en el velatorio de Sinesio, que aún eran parientes. Pero nada dijeron de la  Salvina.
― ¿Para que regresarían? Aquí nada dejaron.
― Mujer... dejaron la tierra, ¿te parece poco?
― Y tienen parientes, el propio  Sinesio incluso, no lo olvides,  Bricio.
― Para lo que les va a servir... para allá se fue, el pobre.
― A lo mejor les dejó la casa en herencia y vienen a reclamarla.
― Poco sabes del cuento, Ricardo.  Sinesio no era dueño de la casa, se la tenía arrendada a un primo del señor.
―¿Y cómo está la chica? Ya será una moza. Andará cerca de los veinte años, ¿no?
― Veintitrés, que es un año más joven que mi  Oristilo, que algo jugaron en la escuela.
― ¿Y viene casada o soltera?
― ¿Ya estás de  casamentera, Lucila?
― ¡Vaya! Yo solo lo digo por el bien de la chica, que para mal ya lo pasó la  Salvina.
―  Shisss, baja la voz, que el aire tiene orejas.
―  ¡Boh! a estas alturas...
― Eso nunca se olvida, Lucila.
― Lo que pasó, pasó, y ahora ya no tiene remedio.  Bueno, voy a ir por la casa de la fuente a ver si saben algo más del cuento.
― Si te cuentan algo las comadres ya nos lo dirás, ¿eh?
― Veremos.

Alentina fingió una humildad ante las  comadres que estaba muy lejos de sentir. Fingió también enjugar el llanto con el  pañuelito de encaje al que no  sacaron ojo las  comadres en el velatorio del primo segundo de su madre, Sinesio. Ella apenas lo recordaba, solo tenía doce años cuando se marchó con su madre a Uruguay y a  Sinesio apenas lo frecuentaban. Fue realmente una casualidad que hubiese coincidido su retorno con la muerte del pariente, pese a que esa coincidencia beneficiaba a los planes de la joven al no tener que dar demasiadas explicaciones sobre el inesperado regreso a la tierra.

Quizás todos habían olvidado, pensó  Alentina, pero ella no, ella no había olvidado ni una sola de las  afrentas que había recibido su madre. Poco le habían importado las suyas, las que ella misma había sufrido en sus carnes, en su persona, los recochineos de los niños, los  arañazos de  Oristilo, las  patadas de Pepiño y sus amigos, las humillaciones del cura, las insinuaciones  asquerosas y  lascivas del tío Ochogavias, las miradas inquietantes del hijo de Viqueira, el de la taberna. Pero también estaban las miradas  huidizas de los que callaban y no las defendían, la tía  Basilisa, la señora Virgentina, el zapatero  Mitrio, la cocinera del cura, la señora  Macata. Todos callaban y torcían el hocico. Pero ella no había olvidado. Ella no. Y había llegado la hora.

La inexorable  ruina del señor  Randulfe llegó por vueltas y entresijos al  quincho de la Quinta de Casa Azul, a las afueras de Montevideo. Allí trabajaba un compatriota de  Salvina, un hombre ya viejo, emigrado a tierras americanas antes de nacer  Salvina. Él mantenía esporádica correspondencia con la familia que, por cosas de la vida, procedía de una aldea  cercana a las tierras de  Salvina, algo que ella nunca le aclaró. Así supo  Alentina que el ricachón que había desgraciado la vida de su madre y la suya propia estaba a un paso de caer en el  oprobio de verse en la calle. Tal había sido la mala cabeza de aquel pérfido hombre,  de aquel desalmado  bicho que además resultó ser  despilfarrador y manirroto. Su propio administrador le había ido robando  onza a  onza el poco dinero que había en la saca. Las eras, el palomar, las cuadras y las bestias... todo se había ido empeñando para mantener su vida  licenciosa y  ociosa, y el banco ya no le daba aire, pero más que nada, lo que acabó de arruinar al señorito fueron sus deudas de juego, que habían acabado por hacerle perder el  crédito y el honor.

―¿Honor? Ese hombre nunca tuvo honor, madre, nunca. Pero ahora va a ver lo que es estar en boca de todos, la falta de estima, de respeto. Quiero verle la cara cuando muerda el barro, cuando se vea en los caminos a la intemperie, cuando todos le vuelvan la espalda, quiero verlo caer, madre.
Y así fue como  Alentina embarcó hacia su tierra para enfrentarse a su pasado. 

Retornó sola. Once años antes  Salvina había juntado lo poco ahorrado, y con la ayuda de una tía monja había embarcado con su hija cara a Uruguay. Allí su buena disposición y su carácter dulce y humilde, su mirada baja y agradecida, amén de la carta de recomendación de la tía monja, fueron tomados en cuenta para  trabajar de gobernanta del señor de la Quinta de Casa Azul. Allí la trataron bien y la muchacha  Alentina pudo aprender a leer y escribir, a  bordar y hasta a montar a caballo al estilo de las señoritas.  Tuvo miedo la madre de que  Alentina perdiese pie y que pensara que el buen trato la ponía al mismo nivel del hijo del señor, pero  Alentina nunca tuvo esas aspiraciones. Y el que se fijó en ella no fue  Romualdo, sino un amigo suyo que  frecuentaba la casa.  Juan Aguirre era hijo de un comerciante  espabilado que había logrado llevar a la universidad a su primogénito, y por eso Juan había alternado con jóvenes de casas más opulentas. Desde que conoció a  Alentina, Juan Aguirre se sintió atraído por la mirada brava y rebelde de la chica, por su piel  blanquita y el pelo negro, por esa risa suya tan poco comedida que reventaba en su boca llenando todo de sonidos alegres. No se opuso Juan Aguirre padre a esas relaciones, y  Alentina se casó,  convirtiéndose en esposa del  recién licenciado abogado y en primera nuera del viejo comerciante bien ubicado. 

Llevaba  Alentina un año casada y ya embarazada de tres meses cuando  Salvina, aún mujer de confianza del señor Torres Mansilla, supo de las noticias sobre la precaria situación económica del antaño próspero y  déspota don  Randulfe.
Con  arrumacos de por medio intentó  Alentina convencer a Juan Aguirre sobre la conveniencia de un viaje a la Tierra Madre, pero el hombre no quiso saber nada de viaje tan largo y poco apropiado para una mujer preñada. Así que hubo de esperar  Alentina a dar a luz a su niño, otro Juan Aguirre, un  pequeñuelo precioso que Salvina amó con locura desde el mismo momento del parto, provocando que  por fin se decidiese a dejar el trabajo de gobernanta para pasar a ser la entregada abuela y  niñera de la  criaturita. Durante esos meses de espera tuvo tiempo  Alentina de reflexionar sobre la manera de dar la puntilla al infame, al abyecto hombre que había desgraciado la vida de su madre.

―Dicen que se casó con un abogado  riquísimo, con casas y comercios. 
―  ¿Y por qué su marido no ha venido con  ella? Es bien raro eso.
― ¡Y tú qué sabes! Por lo visto tenía un pleito muy importante que no podía dejar y le dio poderes a la  mujer para comprar tierras y casas aquí.
― ¿Aquí?
―  ¡Y ya tiene un niño! La  Salvina es abuela. Por lo visto ella va a casarse con un conde.
― ¡No desbarres, Lucila, no desbarres, qué conde ni qué carajo! La  Salvina ya es vieja, ¡cómo se va a casar!
― Vieja, vieja... cuarenta años tendrá, aún le puede dar un hermanito a  Alentina  jajajajaja!
― ¡Vaya, cierra la boca, Ricardo, no seas  cerdo!
― ¡Callad! ¿Pero qué casa va a comprar? Que sepamos la monja no tenía casa ninguna.
― Pues yo pienso que va a comprar la casa... de su padre.


― Estarás satisfecha: una casa  blasonada de 150 años, dos palomares, tres cuadras, ganado, eras, un bosque con pleno derecho de paso de agua y caza...
― Una casa que se cae a pedazos, vacías las cuadras y yermas las eras; y caza furtivamente  en tus tierras cuanto  granuja anda por los aledaños, porque ya hace mucho  tiempo que te han perdido el miedo y el respeto.
― ¿Y quién eres tú para tutearme? ¿Cómo te atreves?
― ¿Acaso no lo sabes?

Don  Randulfe, con la nariz  azulada y el rostro cubierto de finas venas rojas, producto del abuso del vino y del aguardiente, no respondió.
― ¿Qué vas a hacer con todo? ¿Vas a regresar?
― Nada tengo que explicarte. Y a mí me llega con saber que tú no verás un duro de lo vendido.
― No sé de donde sacaste el dinero. ¿En qué malos pasos andaríais tú y la  pindonga de tu madre, hijas del demonio?

Alentina le cruzó la cara a don  Randulfe, que viejo y decrépito se tambaleó y a punto estuvo de caer.
― Hija del demonio, sí, y allí retornará el demonio: al infierno de donde salió. Hasta nunca, don  Randulfe. Arda usted a gusto en el averno.

Nadie vio dos días después de la comentada marcha del notario a la ciudad de Pontevedra como  Alentina sonreía dentro de un carruaje mientras contemplaba como las llamas consumían las nobles vigas del tejado de la Casa del señor  Randulfe. Se oían los gritos de impotencia de algunos  lugareños, que corrían espantados de un lugar a otro viendo como el humo ascendía al cielo y las llamaradas arrasaban con las piedras centenarias.  Cuando el tejado cayó con  estrépito,  Alentina mandó al  cochero tomar la calzada de Vigo, de donde al día siguiente partía el buque que la llevaría de vuelta a Uruguay para reunirse con los suyos.

Silvas,  hiedras, hierbas y  musgo cubren las piedras negras de la que un día fue casa noble e hidalga. Culebras, ratones y lagartos son los únicos habitantes de los un día nobles salones y estancias. Todo se pudre.

También la aldea que temía al señor  Randulfe  se pudre bajo una capa de  olvido. Otras puertas se cerraron, otras ventanas  se atrancaron, otras piedras cayeron. Todos fueron perdiéndose en los caminos de la vida, en los caminos del olvido. La aldea se muere.

Uol