Mostrando entradas con la etiqueta Imagen. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Imagen. Mostrar todas las entradas

lunes, 3 de enero de 2022

Avec plaisir

 


 


A esa hora soía conectarse ou polo menos consultaba as notificacións que Twitter lle enviaba puntualmente. Tras o meu requerimento de se andaba por alí, respondeu co emoticono da cuartilla e o lapis. Non sempre me contestaba e eu supoñía que era debido a que estaba a cousas que requerían máis a súa atención. Noutras ocasións tardaba días en aparecer e sempre respondía con interese e afabilidade, coma se a falta de noticias non interferise para nada no noso intercambio de novas e opinións. Con el nunca se sabía. Ás veces parecía moi interesado na conversa e de pronto esvaecíase cunha despedida algo apresurada, como se tirasen por el forzas que eu nunca podería controlar ou nin sequera alcanzar a comprender. Nunca o facía de malos modos, nunca resultaba ofensivo, pero para a miña hiperdesenvolvida intuición era proba fidedigna de que marcaba distancias e non só iso, senón que quería resaltar que era o seu hábito e compracencia marcar esas distancias. Eu tampoco o tomaba a mal, ou polo menos convencíame de que non debía mostrar tomalo a mal. Cada persoa ten os seus ritmos e ninguén é culpable de que a algúns o hipoteticamente afectivo nos aprete o acelerador da vida coma se fose o sprint final dos douscentos metros.

Aquel día, cando mo dixo, eu podería contarvos que ía vestido cun batín de boxeador, o cabelo revolto, a expresión pícara (non, non coma Adam Driver en Annette, non con cinismo na voz, non coma a intervención ferinte dun cáustico cómico profesional); pero a imaxe que recreou a miña mente foi perturbadoramente burguesa, mais ao estilo burgués inquietante dun Buñuel millennial. Imaxinade un batín burgués sobre un corpo espido, os pés descalzos. Engadídelle un monóculo.

Tiña eu unha desas tardes de ánimo intraducible, oscilante entre a apatía, o aburrimento salpicado de pinceladas de soidade, presentindo os relampos de borrasca, é dicir, reflexións sobre que pinto eu aquí (aquí é no MUNDO), que función na vida, se todo vai ser traballar e total para que, se non serve de nada; se vivir vai ser camiñar por paraxes fermosas para despois mirar para o teito, varada no sofá coma unha balea agonizante, en fin... ESE ánimo.

Mirei a aplicación por puro hábito mecánico. Estaba. Resuminlle as nubes negras na cabeza. Díxome que non lle dera moitas voltas á chola. Acudín entón ao frigorífico e saquei o vaso de xeado de doce de leite. Mandeille unha foto. Vou pecar.

Foi entón cando él me escribiu: A pracer, querida, a pracer.

E no cerebro estouparon coma bombas de palenque o batín, o monóculo, a mirada revirada, a escena sensual, Catherine Deneuve, a calor, o querida...

Avec plaisir.

Uol Free






martes, 8 de diciembre de 2020

Vida tras las ventanas

 

En muchas ocasiones he llegado a una ciudad desconocida caída ya la noche. El autobús o el taxi me acercaba desde la estación o desde el aeropuerto a mi destino, al hotel o a casa de algún allegado. Cuando llegas a una ciudad desconocida una vez que la oscuridad ya se ha apoderado del horizonte, uno no puede de todos modos dejar de observarlo todo. Atisbando tras los vidrios del vehículo, lentamente aparecen polígonos silenciosos, suburbios, y finalmente la autopista va adentrándose en barrios periféricos de la urbe. Es extrañamente melancólico observar desde lo alto de puentes elevados en las circunvalaciones, las ventanas iluminadas en los edificios de estos barrios populosos. El silencio se apodera de todo, pero uno contempla esas ventanas iluminadas, y yo no puedo dejar de imaginar las vidas que discurren tras esas ventanas. Cortinas, alguna pobre lámpara, la esquina de una estantería, la blanquecina luz de los fluorescentes de las cocinas, la más cálida del salón; bombonas de butano o unas flores en balcones humildes. A veces la sombra de una cabeza, el brillo azulado de televisores encendidos; un hombre fumando, asomado en la galería de aluminio. Yo observo esos marcos de luz con curiosidad, mientras el autobús o el taxi avanza hacia el hotel o el hospedaje amigo y la calzada, devenida en calle, comienza a estar transitada. Las ventanas se ven más cercanas, más amplias, las luces más intensas, más nítidos los interiores, sobre todo en las ciudades norteñas europeas, donde escasean persianas y cortinas y optan por lamparillas y velas sobre alféizares, pues para ellos la luz diurna es vital y el ansia de ocultar la intimidad menos acuciante. Me imagino sus vidas. Fantaseo. O no me las imagino, quisiera conocerlas. ¿Qué hacen en su vida cotidiana mientras yo llego a un lugar desconocido? Me invade entonces -siempre me sucede- una conocida melancolía. La vida transcurre lejos de mí, en esos pisos donde vive gente que no sabe de mi existencia. Es la sensación absurda de que la vida es algo que sucede ajena a mí.

 Nunca pienso que acaso ellos ven pasar (el hombre que fuma en el balcón, la mujer que parece fregar los platos de la cena y alza la cabeza mirando en ese instante por la ventana) a una mujer, que vislumbran en la tenue ventana iluminada de un autobús, dirigiéndose a algún lugar; que acaso ellos también se imaginen mi vida, la visitante que de dónde vendrá o a dónde irá. Quizás ellos quisieran huir de esos pisos diminutos, de esas ventanas iluminadas que a mí, sin embargo, me evocan el hogar, el calor, la vida. 


He empezado a experimentar esa sensación arribando a mi ciudad. Soy yo ahora la que conduzco, soy yo ahora la que retorno a mi hogar. Y, sin embargo, sigo experimentando melancolía al observar las ventanas iluminadas. La vida está tras ellas. Y yo no sé dónde estoy ni a dónde voy.
Uol



sábado, 11 de abril de 2020

Sesgo de confirmación: árbore


Caracocha nun castiñeiro.

CANDO suceden as cousas, por que o fan? Non o sabemos. Por que os teus ollos, que xa coñecían e deixaron no cerebro a impronta do recordo, miran de pronto doutra forma? Tampouco o sabemos. Sucede. Todo sucede. Sen intervención ou con ela. Pero sucede. 
Visualiceino nun segundo. El era unha árbore protectora. 

Podería ter sido un carballo, robusto, alto, frondoso, respectable. 

Pero non. Porque lle vin a caracocha. E sentinme coma Benedicta refuxiándose dentro desa oquedade no medio da treboada. El era un castiñeiro con caracocha. Vinme e sentinme alí dentro del. Percibín o cheiro a madeira húmida, a froito goloso. Sentín coma todo o meu corpo, desde a cabeza aos pés, encaixaba á perfección naquel oco do seu corpo de madeira escura. Se el abría os brazos, eu cabía neles, toda eu, entre o seu queixo e os seus brazos, no seu abrazo, coma unha baga dentro da vaíña, coma a carne dentro da pel. El era o castiñeiro, o castiro que abría unha caracocha para que eu me refuxiara durante a treboada. Porque, meus, chovía a todo meter, caían chuzos de pé, golpeteando as follas, as pólas, as rochas, auga e máis auga a caer. 

E eu estaba á intemperie, enchoupada, percibindo cada pinga sobre a miña pel, cada ferida do corisco, cada ráfaga do vento. E alí estaba o castiñeiro, plantado e recio fronte a min. 

Eu xa pasara ao seu lado varias veces, moitas en realidade. Pero era primavera ou verán e o castiro reverdecía ocultando acaso a caracocha. Quizais eu miraba o ceo, as nubes, o chan; á ringleira de formigas coa súa pesada carga ao lombo; quizais eu percibía o cheiro do bosque umbrío, dos toxos, das xestas, do arume dos piñeiros. Quizais el estaba agochado tras carqueixas e matorrais. Sempre vira a súa follaxe alá arriba, pero era unha árbore, outra árbore. E eu observaba o río, as flores, os paxaros, os sendeiros coma meandros. 

Ata ese día. Por que? Quen sabe! Plantado fronte a min vin a súa caracocha, ese refuxio. Igual que o escultor ve a forma dentro do bloque de granito, do mármore, eu vin o meu contorno dentro do castiro, encaixado na caracocha. 

Penseino. 
Un pouco. 
Outro pouco. 
E outro. 
E refuxieime dentro. Sen preguntar, sen pedir permiso. 

Percibín alí dentro o arrecendo a madeira. Percibín o verdor, o frescor, pero tamén a solidez, a temperanza. 

E aquí estou, sen preguntar, sen permiso nin aquiescencia. Agardando. Agardando a que as pólas me oculten do mundo nun abrazo protector. Fronte ao mundo.

Uol
Benedicta Sánchez en O que arde, de Óliver  Laxe

CaracochaOco ou cavidade relativamente grande no toro dunha árbore.

El sesgo de confirmación o sesgo confirmatorio es la tendencia a favorecer, buscar, interpretar, y recordar, la información que confirma las propias creencias o hipótesis, dando desproporcionadamente menos consideración a posibles alternativas. Se trata de un tipo de sesgo cognitivo y un error sistemático del razonamiento inductivo. Las personas muestran esta tendencia cuando reúnen o recuerdan información de manera selectiva, o cuando la interpretan sesgadamente. El efecto es más fuerte en publicaciones con contenido emocional y en creencias firmemente enraizadas. También tienden a interpretar que las pruebas ambiguas apoyan su postura existente.


domingo, 2 de febrero de 2020

02-02-2020



SI EN LO QUE RESTA

¿Si en lo que resta
no somos quienes seríamos;
si en lo que resta

no me anudo al cuello un pañuelo italiano
ni señalo, con un gesto, el espacio
que contemplar, si en lo que resta no me tomo un barco,
no me siento al sol, no salgo
al encuentro de tu cuerpo sin que me moleste
que las palabras no coincidan,
si en lo que resta no llego a saber
qué gusto tenía tu boca, si en lo que resta no te digo
nada que te haga sentir
que estás en una de aquellas películas, y es cierta;
si en lo que resta no amo una gran ciudad,
no me llevo a mí, a aquella, la que era linda,
a los nuevos barrios del tiempo, si en lo que resta no me                                                                   [
canto una canción 
ni lloro, ni te veo mirarme como diciendo:
"Ya sé, tu canción sigue siendo demasiado bella
para soportarla", y hay tiempo, o hay al menos la misma
sensación de que hay tiempo, y además
la sensación de que lo hubo, un alta mar
de tiempo donde ninguna orilla se divisa;
si en lo que resta no canto como cantaría, no dejo que mi                                                                                        [voz
gorjee e inunda la noche
hasta convertirla en otra cosa, en algo parecido a un pastel
de oro y dulces, un pastel para mirar,
si en lo que resta no te vuelves absoluto,
no te vuelves absoluto sólo por un instante
en que toda la belleza del Hombre se concentra en tu                                                                                       [imagen
y esa tu imagen puede ser tocada, tenida, mía
y entonces nada falta,
si en lo que resta
no flotamos durmiéndonos hasta nuestro fondo,
si, dulces moribundos, no borramos
el borde entre esta soledad
y el mundo, si en lo que resta no somos
ni nos acordamos de que aquí somos,
ni nos anoticiamos de que se nos es,
si en lo que resta no somos espléndidos,
si en lo que resta no somos quienes seríamos,
no damos con nuestro recuerdo del futuro,
no honramos aquella nostalgia del mañana;
si en lo que resta no nadamos hacia nosotros,
hacia aquellos que amábamos, hacia aquello en lo que                                                                             [devendríamos,
si en lo que resta no, entonces cuándo,
si no nosotros, entonces quién
nos consolará de estar tirados acá?

Beatriz Vignoli.

sábado, 28 de diciembre de 2019

Retorno



Traducción al español al final.


RETORNO


― Regresou a filla da tecedeira, volveu a filla da Salvina! 
― Ai, ho! Que dis? Era unha nena cando marchou. 
― E a Salvina, retornou tamén? 
― Non se sabe. Viron a rapaza moi aquelada no velorio do Sinesio, que aínda eran parentes. Pero nada dixeron da Salvina. 
― Para que regresarían? Aquí nada deixaron.
― Muller... deixaron a terra, paréceche pouco? 
― E teñen parentes, o propio Sinesio mesmamente, non o esquezas, Bricio. 
― Para o que lles vai valer... para alá se foi, o pobre. 
― Ao mellor deixoulles a casa en herdanza e veñen reclamala. 
― Pouco sabes do conto, Ricardo. Sinesio non era dono da casa, tíñalla arrendada a un curmán do señor. 
―E como está a rapaza? Xa será unha moza. Andará alá á beira dos vinte anos, non é? 
― Vinte e tres, que é un ano máis nova có meu Oristilo, que algo xogaron na escola. 
― E vén casada ou solteira? 
― Xa estás de casamenteira, Lucila? 
― Vaites! Eu só o digo polo ben da rapaza, que para mal xa o pasou a Salvina. 
― Shisss, baixa a voz, que o aire ten orellas. 
― Boh! a estas alturas... 
― Iso nunca se esquece, Lucila. 
― O que pasou, pasou, e agora xa non ten remedio. Boeno, vou ir pola casa da fonte a ver se saben algo máis do conto. 
― Se che contan algo as comadres xa nolo dirás, eh? 
― Veremos. 



Alentina finxiu unha humildade ante as comadres que estaba moi lonxe de sentir. Finxiu tamén enxugar o pranto co paniño de encaixe ao que non sacacaron ollo as comadres no velorio do primo segundo da súa nai, o Sinesio. Ela apenas o lembraba, só tiña doce anos cando marchou coa nai a Uruguai e ao Sinesio apenas o frecuentaban. Foi realmente unha casualidade que cadrara o seu retorno coa morte do parente, pese a que esa coincidencia beneficiaba os plans da moza ao non ter que dar demasiadas explicacións sobre o inesperado regreso á terra. 



Quizás todos esqueceran, pensou Alentina, pero ela non, ela non esquecera nin unha soa das afrentas que recibira a súa nai. Pouco lle importaran as súas, as que ela mesma sufrira nas súas carnes, na súa persoa, as burlas dos cativos, os rabuñóns do Oristilo, as pancadas do Pepiño e os seus amigos, as humillacións do cura, as insinuacións noxentas e lascivas do tío Ochogavias, as miradas inquietantes do fillo do Viqueira, o da taberna. Pero tamén estaban as miradas fuxidías dos que calaban e non as defendían, a tía Basilisa, a señora Virgentina, o zapateiro Mitrio, a cociñeira do cura, a señora Macata. Todos calaban e torcían o fuciño. Pero ela non esquecera. Ela non. E chegara a hora. 

A inexorable ruina do señor Randulfe chegou por voltas e reviravoltas ao quincho da Quinta de Casa Azul, ás aforas de Montevideo. Alí traballaba un compatriota de Salvina, un home xa vello, emigrado a terras americanas antes de nacer Salvina. El mantiña esporádica correspondencia coa familia que, por cousas da vida, procedía dunha aldea cercana ás terras de Salvina, algo que ela nunca lle aclarou. Así soubo Alentina que o ricacho que desgraciara a vida da súa nai e a súa propia estaba a un paso de caer no oprobio de verse na rúa. Tal fora a mala cabeza daquel pérfido home, dalquel desalmado becho que ademais resultou despilfarrador e manirroto. O seu propio administrador fora roubándolle onza a onza os poucos cartos que había na saca. As eiras, o pombal, os cortellos e as bestas... todo se fora empeñando para manter a súa vida licenciosa e ociosa, e o banco xa non lle daba aire, pero máis que nada, o que o acabou de arruinar ao señorito foron as súas débedas de xogo, que acabaran por facerlle perder o creto e o honor. 

―Honor? Ese home nunca tivo honor, mi madre, nunca. Pero agora vai ver o que é estar en boca de todos, a falta de estima, de respecto. Quero verlle a cara cando morda a lama, cando se vexa no camiño á intemperie, cando todos lle volvan as costas, quero velo caer, madre. 

E así foi como Alentina embarcou cara á terra a enfrontarse ao seu pasado. 






Retornou soa. Once anos antes Salvina xuntara o pouco aforrado e coa axuda dunha tía monxa embarcara cara Uruguai. Alí a súa boa disposición e o seu carácter doce e humilde, a súa mirada baixa e agradecida, amén da carta de recomendación da tía monxa, foron tomadas en conta para traballar de gobernanta do señor da Quinta de Casa Azul. Alí tratárona ben e a rapariga Alentina puido aprender a ler e escribir, a bordar e ata a montar dacabalo como as señoritas. Tivo medo a nai de que Alentina trabucase os pasos ou que pensase que o bo trato a puña ao nivel do fillo do señor, pero Alentina nunca tivo esas aspiracións. E o que se fixou nela non foi Romualdo, senón un amigo seu que frecuentaba a casa. Juan Aguirre era fillo dun comerciante espilido que lograra levar á universidade ao seu primoxénito, e por iso Juan alternara con mozos de casas máis opulentas. Desde que coñeceu a Alentina, Juan Aguirre sentiuse atraído pola mirada brava e rebelde da rapaza, pola súa pel branquiña e o pelo negro, por ese riso tan pouco comedido que rebentaba na súa boca enchendo todo de sonidos alegres. Non se opuxo Juan Aguirre pai a esas relacións, e Alentina casou, convertíndose en esposa do recén licenciado avogado e en primeira nora do vello comerciante ben situado. 

Levaba Alentina un ano casada e xa preñada de tres meses cando Salvina, aínda muller de confianza do señor Torres Mansilla, soubo das novas sobre a precaria situación económica do antano próspero e déspota don Randulfe. 

Con garatuxas de por medio intentou Alentina convencer a Juan Aguirre sobre a conveniencia dunha viaxe á Terra Nai, pero o home non quixo saber nada de viaxe tan longa e pouco apropiada para unha muller preñada. Así que houbo esperar Alentina a dar a luz ao seu neno, outro Juan Aguirre, un pequerrechiño precioso que Salvina amou con loucura desde o mesmo momento do parto, provocando que por fin se decidira a deixar o traballo de gobernanta para pasar a ser a entregada avoa e neneira da criaturiña. Durante eses meses de espera tivo tempo Alentina de reflexionar sobre a maneira de dar a puntilla ao infame, ao abxecto home que desgraciara a vida da súa nai. 

―Seica casou cun avogado riquísimo, con casas e comercios. 
― E logo o home por que non veu con ela? Éche ben raro iso. 
― E ti que sabes! Disque tiña un preito moi importante que non podía deixar e deulle poderes á muller para comprar terras e casas aquí. 
― Aquí? 
― E xa ten un meniño! A Salvina é avoa. Disque ela vai casar cun conde. 
― Non paroles, Lucila, non paroles, que conde nin que carallo! A Salvina xa é vella, que vai casar! 
― Vella, vella... corenta anos terá, aínda lle pode dar un irmanciño a Alentina hahahaha! 
― Vaites, saca de aí, Ricardo, non sexas porcón. 
― Calade, ho! Pero que casa vai mercar? Que saibamos a monxa non tiña casa ningunha. 
― Pois eu penso que vai mercar a casa... do pai. 


― Estarás satisfeita: unha casa brasonada de 150 anos, dous pombais, tres cortellos, gando, eiras, unha fraga con dereito de paso de auga e caza... 
― Unha casa que cae a cachos, baleiros cortellos e eiras ermas; e caza a furto nas túas terras canto palanquín anda polos arredores, porque xa hai moito que che perderon o medo e o respecto. 
― E quen es ti para atuarme? Como te atreves? 
― Acaso non o sabes? 

Don Randulfe, co nariz azulado e o rostro cuberto de finas veas vermellas, produto do abuso do viño e da augardente, non respondeu. 

― Que vas facer con todo? Vas volver? 
― Nada teño que explicarche. E a min chégame con saber que ti non verás un peso do vendido. 
― Non sei de onde sacaches os cartos. En que malos pasos andariades ti e mais a pendanga de túa nai, fillas do demo? 

Alentina cruzoulle a cara a don Randulfe, que vello e decrépito abaneou e houbo caer. 

― Filla do demo, si, e alí retornará o demo: ao inferno de onde saíu. Ata nunca, don Randulfe. Arda vostede a gusto no averno. 


Ninguén viu dous días despois da comentada marcha do notario á cidade de Pontevedra como Alentina sorría dentro dunha carruaxe mentres miraba como as lapas consumían as nobres vigas do tellado da Casa do señor Randulfe. Oíanse os berros de impotencia dalgúns lugareños, que corrían espantados dun lado a outro vendo como o fume ascendía ao ceo e as labaradas arrasaban coas pedras centenarias. Cando o tellado caeu con estrépito, Alentina mandou ao cocheiro tomar a calzada de Vigo, de onde ao día seguinte partía o buque que a levaría de volta a Uruguai para reunirse cos seus. 

Silvas, hedras, herbas e musgo cobren as pedras negras da que un día foi casa nobre e fidalga. Cobras, ratos e lagartos son os únicos habitantes dos un día nobres salóns e estancias. Todo apodrece. 


Tamén a aldea que temía ao señor Randulfe apodrece baixo unha capa de olvido. Outras portas pecháronse, outras fiestras atrancáronse, outras pedras caeron. Todos foron perdéndose nos camiños da vida, nos camiños do esquecemento. A aldea morre.


Uol





RETORNO

― Regresó la hija de la tejedora, volvió la hija de la Salvina!
― Ay, vaya! ¿Qué dices? Era una niña cuando se marchó.
― Y la  Salvina, ¿retornó también?
― No se sabe. Vieron a la chica muy  engalanada en el velatorio de Sinesio, que aún eran parientes. Pero nada dijeron de la  Salvina.
― ¿Para que regresarían? Aquí nada dejaron.
― Mujer... dejaron la tierra, ¿te parece poco?
― Y tienen parientes, el propio  Sinesio incluso, no lo olvides,  Bricio.
― Para lo que les va a servir... para allá se fue, el pobre.
― A lo mejor les dejó la casa en herencia y vienen a reclamarla.
― Poco sabes del cuento, Ricardo.  Sinesio no era dueño de la casa, se la tenía arrendada a un primo del señor.
―¿Y cómo está la chica? Ya será una moza. Andará cerca de los veinte años, ¿no?
― Veintitrés, que es un año más joven que mi  Oristilo, que algo jugaron en la escuela.
― ¿Y viene casada o soltera?
― ¿Ya estás de  casamentera, Lucila?
― ¡Vaya! Yo solo lo digo por el bien de la chica, que para mal ya lo pasó la  Salvina.
―  Shisss, baja la voz, que el aire tiene orejas.
―  ¡Boh! a estas alturas...
― Eso nunca se olvida, Lucila.
― Lo que pasó, pasó, y ahora ya no tiene remedio.  Bueno, voy a ir por la casa de la fuente a ver si saben algo más del cuento.
― Si te cuentan algo las comadres ya nos lo dirás, ¿eh?
― Veremos.

Alentina fingió una humildad ante las  comadres que estaba muy lejos de sentir. Fingió también enjugar el llanto con el  pañuelito de encaje al que no  sacaron ojo las  comadres en el velatorio del primo segundo de su madre, Sinesio. Ella apenas lo recordaba, solo tenía doce años cuando se marchó con su madre a Uruguay y a  Sinesio apenas lo frecuentaban. Fue realmente una casualidad que hubiese coincidido su retorno con la muerte del pariente, pese a que esa coincidencia beneficiaba a los planes de la joven al no tener que dar demasiadas explicaciones sobre el inesperado regreso a la tierra.

Quizás todos habían olvidado, pensó  Alentina, pero ella no, ella no había olvidado ni una sola de las  afrentas que había recibido su madre. Poco le habían importado las suyas, las que ella misma había sufrido en sus carnes, en su persona, los recochineos de los niños, los  arañazos de  Oristilo, las  patadas de Pepiño y sus amigos, las humillaciones del cura, las insinuaciones  asquerosas y  lascivas del tío Ochogavias, las miradas inquietantes del hijo de Viqueira, el de la taberna. Pero también estaban las miradas  huidizas de los que callaban y no las defendían, la tía  Basilisa, la señora Virgentina, el zapatero  Mitrio, la cocinera del cura, la señora  Macata. Todos callaban y torcían el hocico. Pero ella no había olvidado. Ella no. Y había llegado la hora.

La inexorable  ruina del señor  Randulfe llegó por vueltas y entresijos al  quincho de la Quinta de Casa Azul, a las afueras de Montevideo. Allí trabajaba un compatriota de  Salvina, un hombre ya viejo, emigrado a tierras americanas antes de nacer  Salvina. Él mantenía esporádica correspondencia con la familia que, por cosas de la vida, procedía de una aldea  cercana a las tierras de  Salvina, algo que ella nunca le aclaró. Así supo  Alentina que el ricachón que había desgraciado la vida de su madre y la suya propia estaba a un paso de caer en el  oprobio de verse en la calle. Tal había sido la mala cabeza de aquel pérfido hombre,  de aquel desalmado  bicho que además resultó ser  despilfarrador y manirroto. Su propio administrador le había ido robando  onza a  onza el poco dinero que había en la saca. Las eras, el palomar, las cuadras y las bestias... todo se había ido empeñando para mantener su vida  licenciosa y  ociosa, y el banco ya no le daba aire, pero más que nada, lo que acabó de arruinar al señorito fueron sus deudas de juego, que habían acabado por hacerle perder el  crédito y el honor.

―¿Honor? Ese hombre nunca tuvo honor, madre, nunca. Pero ahora va a ver lo que es estar en boca de todos, la falta de estima, de respeto. Quiero verle la cara cuando muerda el barro, cuando se vea en los caminos a la intemperie, cuando todos le vuelvan la espalda, quiero verlo caer, madre.
Y así fue como  Alentina embarcó hacia su tierra para enfrentarse a su pasado. 

Retornó sola. Once años antes  Salvina había juntado lo poco ahorrado, y con la ayuda de una tía monja había embarcado con su hija cara a Uruguay. Allí su buena disposición y su carácter dulce y humilde, su mirada baja y agradecida, amén de la carta de recomendación de la tía monja, fueron tomados en cuenta para  trabajar de gobernanta del señor de la Quinta de Casa Azul. Allí la trataron bien y la muchacha  Alentina pudo aprender a leer y escribir, a  bordar y hasta a montar a caballo al estilo de las señoritas.  Tuvo miedo la madre de que  Alentina perdiese pie y que pensara que el buen trato la ponía al mismo nivel del hijo del señor, pero  Alentina nunca tuvo esas aspiraciones. Y el que se fijó en ella no fue  Romualdo, sino un amigo suyo que  frecuentaba la casa.  Juan Aguirre era hijo de un comerciante  espabilado que había logrado llevar a la universidad a su primogénito, y por eso Juan había alternado con jóvenes de casas más opulentas. Desde que conoció a  Alentina, Juan Aguirre se sintió atraído por la mirada brava y rebelde de la chica, por su piel  blanquita y el pelo negro, por esa risa suya tan poco comedida que reventaba en su boca llenando todo de sonidos alegres. No se opuso Juan Aguirre padre a esas relaciones, y  Alentina se casó,  convirtiéndose en esposa del  recién licenciado abogado y en primera nuera del viejo comerciante bien ubicado. 

Llevaba  Alentina un año casada y ya embarazada de tres meses cuando  Salvina, aún mujer de confianza del señor Torres Mansilla, supo de las noticias sobre la precaria situación económica del antaño próspero y  déspota don  Randulfe.
Con  arrumacos de por medio intentó  Alentina convencer a Juan Aguirre sobre la conveniencia de un viaje a la Tierra Madre, pero el hombre no quiso saber nada de viaje tan largo y poco apropiado para una mujer preñada. Así que hubo de esperar  Alentina a dar a luz a su niño, otro Juan Aguirre, un  pequeñuelo precioso que Salvina amó con locura desde el mismo momento del parto, provocando que  por fin se decidiese a dejar el trabajo de gobernanta para pasar a ser la entregada abuela y  niñera de la  criaturita. Durante esos meses de espera tuvo tiempo  Alentina de reflexionar sobre la manera de dar la puntilla al infame, al abyecto hombre que había desgraciado la vida de su madre.

―Dicen que se casó con un abogado  riquísimo, con casas y comercios. 
―  ¿Y por qué su marido no ha venido con  ella? Es bien raro eso.
― ¡Y tú qué sabes! Por lo visto tenía un pleito muy importante que no podía dejar y le dio poderes a la  mujer para comprar tierras y casas aquí.
― ¿Aquí?
―  ¡Y ya tiene un niño! La  Salvina es abuela. Por lo visto ella va a casarse con un conde.
― ¡No desbarres, Lucila, no desbarres, qué conde ni qué carajo! La  Salvina ya es vieja, ¡cómo se va a casar!
― Vieja, vieja... cuarenta años tendrá, aún le puede dar un hermanito a  Alentina  jajajajaja!
― ¡Vaya, cierra la boca, Ricardo, no seas  cerdo!
― ¡Callad! ¿Pero qué casa va a comprar? Que sepamos la monja no tenía casa ninguna.
― Pues yo pienso que va a comprar la casa... de su padre.


― Estarás satisfecha: una casa  blasonada de 150 años, dos palomares, tres cuadras, ganado, eras, un bosque con pleno derecho de paso de agua y caza...
― Una casa que se cae a pedazos, vacías las cuadras y yermas las eras; y caza furtivamente  en tus tierras cuanto  granuja anda por los aledaños, porque ya hace mucho  tiempo que te han perdido el miedo y el respeto.
― ¿Y quién eres tú para tutearme? ¿Cómo te atreves?
― ¿Acaso no lo sabes?

Don  Randulfe, con la nariz  azulada y el rostro cubierto de finas venas rojas, producto del abuso del vino y del aguardiente, no respondió.
― ¿Qué vas a hacer con todo? ¿Vas a regresar?
― Nada tengo que explicarte. Y a mí me llega con saber que tú no verás un duro de lo vendido.
― No sé de donde sacaste el dinero. ¿En qué malos pasos andaríais tú y la  pindonga de tu madre, hijas del demonio?

Alentina le cruzó la cara a don  Randulfe, que viejo y decrépito se tambaleó y a punto estuvo de caer.
― Hija del demonio, sí, y allí retornará el demonio: al infierno de donde salió. Hasta nunca, don  Randulfe. Arda usted a gusto en el averno.

Nadie vio dos días después de la comentada marcha del notario a la ciudad de Pontevedra como  Alentina sonreía dentro de un carruaje mientras contemplaba como las llamas consumían las nobles vigas del tejado de la Casa del señor  Randulfe. Se oían los gritos de impotencia de algunos  lugareños, que corrían espantados de un lugar a otro viendo como el humo ascendía al cielo y las llamaradas arrasaban con las piedras centenarias.  Cuando el tejado cayó con  estrépito,  Alentina mandó al  cochero tomar la calzada de Vigo, de donde al día siguiente partía el buque que la llevaría de vuelta a Uruguay para reunirse con los suyos.

Silvas,  hiedras, hierbas y  musgo cubren las piedras negras de la que un día fue casa noble e hidalga. Culebras, ratones y lagartos son los únicos habitantes de los un día nobles salones y estancias. Todo se pudre.

También la aldea que temía al señor  Randulfe  se pudre bajo una capa de  olvido. Otras puertas se cerraron, otras ventanas  se atrancaron, otras piedras cayeron. Todos fueron perdiéndose en los caminos de la vida, en los caminos del olvido. La aldea se muere.

Uol


lunes, 28 de enero de 2019

Devenir


Cae la tarde.
Baja el telón.
Acaba la peli.
Recoge velas.
Se acabó el pastel.
Última parada.
Cierre de puertas.
Última página.
Carta de ajuste.
Se acabó lo que se daba.






miércoles, 11 de julio de 2018

No hay quinto malo ( V y final)


 Esta historia tiene cuatro partes anteriores, que se pueden recordar pulsando aqui.


Malpica de Bergantiños. (A Coruña) Galicia. España
Dolmen de Dombate. Cabana de Bergantiños (A Coruña) Galicia. España
No penséis que en este viaje todo había sido playa, sol, helados, cervezas y fiestuqui. Antes de pasar por el Roncudo y Corme habíamos visitado el castro de Borneiro, el Dolmen de Dombate, monumento megalítico cantado por Pondal, O Bardo, el letrista de nuestro Himno Galego, y también su Casa Museo en  Ponteceso (comarca de Bergantiños). El pueblo había disfrutado mejores tiempos, y se veían  grandes discotecas cerradas y pubs vacíos. Se notaba que una vez había sido un lugar de concentración de la juventud de la comarca y que ahora se había abandonando por otras zonas. Provocaba un poco de pena aquella soledad en pleno estío, pero paseamos por la zona del río Anllóns que tanto amaba Pondal, poeta excelso y hombre en entredicho por ciertos poemas misóginos ("de min non te libra/ nin Dios nin o demo, non"). Pero si yo escribo un relato cuyo protagonista es una asesina, ¿soy yo una asesina? 
Casa de Eduardo Pondal. Ponteceso de Bergantiños. (A Coruña) Galicia. España

Pedra da Arca. Dolmen. Bergantiños (A Coruña)
Pedra da Arca. Dolmen. Bergantiños. ( A Coruña)
Castro de Borneiro. Cabana de Bergantiños. (A Coruña) Galicia

Finalmente regresamos a la cercana costa y nos dirigimos a Malpica de Bergantiños.
Sé que las construcciones tradicionales de la Costa de la Muerte han desaparecido, sé que hay mucho que mejorar, que hay basura por  esquinas y ruelas, pero, aun así, qué  hermoso todo, qué belleza el puerto chiquito escondido al que hubo que añadirle tremendos bloques de cemento para protegerlo de las gigantescas olas de temporales atlánticos. He visto vídeos de olas superando ese espigón; allá abajo, tan pequeñita, imagino la fuerza del mar superando esta altura y me pregunto ¿cómo es posible?

Teníamos reserva en Fonte do Fraile, un hotel en la bajada a la playa de Canido. Mericia se había informado: tres estrellas, tenían Spa y no era caro para ser temporada alta. Conseguimos alojamiento por los pelos: estaba a tope, el buen tiempo sostenido durante semanas había arrojado a la gente a las playas de un modo desesperado. Las familias  acudían en masa a los arenales: domingueros con sus toallas, sus cestas con comida y la sombrilla; niños comiendo helados pringosos, grupos de adolescentes tumbados en rueda sobre las toallas, boca abajo, riéndose muy alto; abuelas con nietecitos de la mano que aprenden a caminar; parejas excitadas dándose arrumacos, el chico recolocándose el bañador; jóvenes ojeando a las chicas solas... lo de siempre, en todos lados es igual.

Malpica de Bergantiños. (A Coruña). Galicia. España
Después de registrarnos en el hotel bajamos a la playa. Mericia quería ir al Spa ya, pero la convencimos para ir primero a la playa y regresar más pronto y darnos unos baños en los jacuzzi antes de cenar. Yo tenía mis dudas: quería ir a Casa Rosa, y ya sé el efecto que el agua caliente me produce: bajada de tensión, lasitud y sueño. Sabía que si nos demorábamos en los baños y las tumbonas, ya no iríamos a la cena. Me prometieron que no sería así, que la playa les daba hambre y que no estaban dispuestas a prescindir de la cena.

Habíamos reservado en Casa Rosa. Yo tenía antojo de arroz con bogavante. O en su defecto, arroz  de mariscos. No sé si os he contado que me apasiona el arroz, no sé de dónde me viene esa afición. Puedo comerlo en todas sus presentaciones: paella, con pollo, con mariscos, con verduras, negro, risotto o simplemente blanco con unos huevos fritos y tomate. No siempre puedo comerlo en los restaurantes: hay pocos especializados y en los que hay, siempre se debe pedir para dos. Y Mericia e  Isaura no son forofas de este cereal. Un novio que tuve sí me cumplía el gusto y me secundaba allá en Compostela. Yo siempre me quedaba con ganas de más arroz. 

El agua de la Playa de Canido estaba en su punto. Observé por dónde se metía la gente, estas playas tan norteñas tienen sus corrientes, zonas muy lisas y zonas con socavones. No son peligrosas pero hay que conocerlas un poco.  Allá me fui. Salté las olas, buceé, di volteretas, hice el remolino, nadé un rato... Sabía que mi piel estaba salada, pringosa de crema y con el pelo lleno de arena, así que tendría que sacar tiempo para lavar bien la melena en el hotel. Siempre me han admirado esas chicas que regresan de la playa como si hubiesen estado sentadas en un café elegante: no se les pega la ropa a la piel con los protectores solares (¿acaso no se embadurnan?), no tienen arena pegada en las piernas y el pelo, están impecables. Yo parezco una palurda hecha un adefesio. Ellas, cual diosas inmutables, se van del arenal a la terraza del Paseo Marítimo como si nada. Pueden pasar de la playa a las copas que no se les nota. Yo como no pase por la ducha no vivo. Vamos... uf, me siento incómoda, la ropa se me pega al cuerpo, pringosa del protector 50, la sal pegada porque en muchas playas no hay duchas de agua dulce o están en el quinto pino, la melena hecha un gurruño, hasta algas me he encontrado en la maraña capilar. Pero en fin, que me quiten lo bailado, ¡lo que disfruto yo en el mar con mis volteretas, mis buceos y mis aguadillas! 


A las siete regresamos al hotel, y fuimos al Spa. No estaba situado en el edificio principal, sino en el jardín interior: era una casita con piscinas, cubierta y externa, ésta con una especie de solario al aire libre. Tras pasar por la ducha disfrutamos de los chorros en lumbares, cervicales, plantas de los pies, jugamos un poco a salpicarnos, estábamos solas, era tarde para la clientela, a las ocho cerraban. Probamos también unas bañeras de agua helada que nos recordaron a las que aparecen en los reservados de los Salones de las películas del Lejano Oeste. A regañadientes salí del agua la primera: yo sí tenía que lavarme el pelo, ellas no, porque para ellas lo del cabello va para largo y ya no tenían tiempo; tienen  que usar las planchas del pelo y no sé qué cosas para domeñar sus cabelleras. Eso o el alisado japonés. Parece que no pueden secarse el pelo sin más. Yo soy  de siete minutos de secador y ya, ventajas del cabello lacio.

Spa Hotel Fonte do Fraile, en Malpica de Bergantiños (A Coruña) Galicia. España

Spa Hotel Fonte do Fraile, en Malpica de Bergantiños (A Coruña) Galicia. España

Después del maqueo nos fuimos perfumadas y taconeando calle abajo hasta Casa Rosa. No sé qué tienen los pueblos costeros, pero percibo siempre el olor a sal; la brisa me eriza la piel: después de tomar el sol de la tarde, la noche me provoca frío, pero al tiempo me refresca las mejillas, que se me ponen ruborosas con el sol y la sal.

El restaurante-marisquería es sencillo y elegante a la vez, nada pretencioso, pequeño. Vimos sacar los bogavantes de su acuario. Era domingo noche y por eso había mesas vacías. No salimos defraudadas, qué delicioso plato el arroz con bogavante. Como siempre, me tomaría una ración más y prescindiría del postre. Le dimos al albariño muy fresco con holgada generosidad. El vino blanco me produce una euforia morriñenta y cachonda, no me provoca el punto de otros licores. El vino blanco bebido sin recato me pone cachonda desde dentro, es una cosa interna, animal, como si mente y nervios se conectaran en tensión propicia que sólo se puede relajar con el sexo. Los licores fuertes producen risa boba y euforia payasa, ganas de morrearte con risotadas y cabriolas. El vino blanco, por contra, pone en la mirada un punto salvaje y turbio, de ganas de lanzarse contra el hombre guapo y darle un beso largo, con lento frotamiento y lengua ávida, un besos de ésos que marean, que aflojan piernas y sueltan ropas. En fin, yo me entiendo. No sé si les pasaba lo mismo a Mericia y a Isaura, pero yo salí de allí con ganas de bloquear a uno que me gustase contra una pared y darle un repaso con mucho frotamiento, mucha mirada profunda y palabras sucias al oído. Sabía, sin embargo, que eso no iba a suceder, porque la coletilla que me gustase, no suele ocurrir así como así.
Arroz con bogavante de Casa Rosa


Era domingo por la noche, como he dicho, acabábamos de pasar las fiestas del  Carmen, patrona de los marineros, y todos los pueblos costeros estaba curándose la resaca, así que los chiringuitos y pubs se veían algo desiertos: habían sido muchos días de juerga. Pero nosotras estábamos de vacaciones y no nos íbamos a ir al hotel sin más, así que enfilamos al principio de la Rúa Praia, frente a la playa, y en la primera terraza exterior con pinta de bar y no de heladería que encontramos, nos sentamos. Se notaba que era un local abierto exprofeso para la temporada estival, al menos la terraza, con sofás de diseño de líneas redondeadas en plástico blanco mate de las que emanaba un brillo matizado, como si tuviesen una luz tenue dentro; no sé, me recordaban a asientos dignos de la nave Interprise o algo así. O no, quizás de película psicodélica setentera. En fin, ya sabéis que llevaba tres copas de albariño por lo menos. El mancebo que nos atendió tenía aire de surfista de pueblo, dicho sea con todo el respeto, no sé si comprendéis a qué me refiero, y estaba de palique con la camarera, o la novia, o lo que fuese. Y allí ahogamos las tres nuestra falta de varón ante sendos gin tonic de Nordés.



De regreso al hotel con charlas, confidencias y risas de por medio, nos asaltó la loca idea de entrar en el Spa y meternos en la sauna, que estaría apagada, desde luego, pero aun así probamos a abrir la puerta de acceso al jardín, comprobando su clausura.

Fue en la sala del desayuno cuando lo vi, lo reconocí más bien. Ya es casualidad. Sobre todo porque hacía un par de años de aquello. A ver, no es que sea imposible encontrarte con un tipo con el que coqueteaste ligeramente en un antro una noche de cena de chicas. Pero era poco probable, casi insólito, encontrármelo una mañana de lunes en el restaurante de un hotelito de un pueblo marinero. No supe si acercarme o hacer como si no lo hubiese visto. Al fin y al cabo me lo había presentado una compañera y él era amigo de un amigo de su hermano. Jamás habíamos coincidido y eso en mi ciudad significa una de dos: no era natural del lugar o era eremita y estaba casado, o sólo era eremita. Aquella noche entablamos una breve conversación grupal y hubo ciertas miraditas, pero la cosa tampoco tuvo opción de ir a más, él también estaba de cena con colegas, un reencuentro de antiguos compis de instituto. Y helo aquí. No pude hacerme la sueca, porque me miró directamente, sonrió y se levantó de la mesa. Lo raro es que estaba solo.

Resulta que había asistido a la boda de un amigo en Malpica. Y se alojaba con otro amigo en el hotel, aunque el colega estaba algo perjudicado tras la larga noche y no tenía trazas de levantarse. Y la cuestión era que en teoría iban a dejar la habitación, aunque, la verdad, estaban de vacaciones y tampoco tenían apuro por irse. 

Viendo Isaura y Mericia que la conversación iba para largo y que me brillaban los ojillos, decidieron irse por su cuenta y riesgo a Caión, como teníamos planeado. Solo era media hora por carretera, regresarían para la hora de comer. Isaura me guiñó un ojo e hizo ademán de escribir en la mano, lo cual venía a decir que nos whatsappeáramos si yo decidía otra cosa. Como el colega no amanecía, él subió a la habitación y acordaron quedarse una noche más.  Nosotros bajamos a la playa. En fin, no os voy a soltar el rollo, paseamos, hablamos, tomamos el sol y nos bañamos. Isaura y Mericia me preguntaron por WhatsApp si seguía acompañada, porque ellas habían visto un restaurante pintoresco y les daba pereza regresar para comer conmigo. No problem.  

Cuando estábamos por decidir dónde lo haríamos nosotros, su móvil sonó y era el colega. Comimos los tres unas tapas de pimientos de Padrón, chipirones y jamón asado en un chiringuito de la playa. El colega era simpático, pero tenía mala cara por la resaca. Se habían conocido en Ávila y había venido exprofeso desde Plasencia para la boda del colega. ¡Dijo que no estaba preparado para un banquete de boda gallega! ¡Me hizo reír un rato!


Al atardecer Mericia e Isaura regresaron, se unieron al grupo y pasamos el resto de la tarde juntos.

Marcos y yo desplegamos un cortejo sutil, que no escapaba a nadie del grupo, pero seguíamos en plan charla y casuales roces. Pero el vinito de la cena acabó por soltarme el corsé y empezó el ataque Uol. Sé que estábamos en un pub con pretensiones cerca de la playa, no era el de los sofás brillantes, y él estaba sentado en un taburete, yo de pie muy cerca. El resto se dedicaba a jugar al billar en una esquina, o hacían que jugaban, la verdad, no sabía que Isaura y Mericia tuviesen tales habilidades, supongo que me estaban echando un cable. Entonces Marcos me rodeó la cintura con su brazo y me aproximó a él para hablarme al oído, la música siempre está insoportablemente alta en los garitos nocturnos. Llevábamos un rato discrepando en si los hombres ya no abordaban a las mujeres como antes y si nosotras lo hacíamos ya más que ellos. En fin, algo osado debí decir porque me soltó:

―¿Tan segura estás?

Como respuesta desvié mi mirada por debajo de su cinturón:

―Lo malo y lo bueno de los hombres es que hasta cierta edad se os transparenta la intención.

Él no había cambiado la postura, pero vislumbré cierta incomodidad en su mirada. Entonces lo cogí de la mano:

―Vámonos, estoy harta de tener que descifrar mapas del tesoro.

No se hizo el remolón.







Nos fuimos a su habitación. Imagino que era más fácil colocar a uno que a dos. O que su colega trasnocharía más que mis amigas.

―¿Así que se nos transparenta la intención?

―¿Acaso no? ―y le toqué la indisimulable erección.

―¿Y esto qué es, señorita― dijo él haciendo lo propio sobre mi braguita―, sudores estivales?

―Eso es desbordamiento masivo por llevar desde las once de la mañana con ganas de follarte, amigo mío.

Fue un cuerpo a cuerpo. Empezamos algo a lo bruto y de hecho tiramos la lamparita de la mesilla que había entre las dos camas. Nos dio un ataque de risa que se acalló cuando su boca atrapó la mía. Cuerpos y lenguas retorciéndose en una especie de lucha. Sus manos... sentía sus manos en la espalda, en el culo, subiendo por la cintura, sobre las tetas. Un calor abrasador me vencía. Solo quería cabalgarlo y gritar. Pero él tomó el mando e impuso su ritmo. Quiso doblegarme. Me tumbó cuan larga soy y elevó mis brazos sobre mi cabeza. Su boca bajó desde los pechos al ombligo, de ahí a los muslos mientras yo me abría de deseo y gemía quedamente. Quise llevar su cabeza hasta mi coño, pero volvió a separarme las manos mientras susurraba no no no. Marcos no parecía tener prisa, me lamió entera y sólo cuando me oyó mascullar joder, ya, metió en mí su hermosa polla con un potente impulso, y me estremecí. Fue como recuperar una sensación antigua, una vuelta a casa. El esplendor, la plenitud. Lo atrapé con mis piernas y no dejamos de besarnos, de empujarnos. Cuando me giró y se colocó a mi espalda, sintiendo su peso, me mordisqueó el cuello y después me alzó, supe que Marquitos me iba a gustar mucho. Y que sólo faltaban unos minutos para yo que me derramara con un grito, el bramido de la tierra madre.
 

Cuando todo terminó, nos quedamos quietos uno al lado del otro, con los ojos cerrados. Hacía mucho calor en el cuarto. Entonces pensé en los hombres sobre los que había elucubrado y se habían cruzado en mi camino durante esos días: el barrigolas, el carnal, el místico, el flaquito y ahora... ¿qué era este quinto? ¿Sería el quinto de mi vida? Supongo que no.

Cuando me levanté de la estrecha cama, él se incorporó a medias y me dedicó una sonrisa que quise interpretar como cariñosa. Lo besé muy tierna en los labios.

Al cerrar la puerta de la 204 tras de mí, oí el rumor del ascensor que venía en camino y unas risas ahogadas.


Uol