Mostrando entradas con la etiqueta Notas de Diario. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Notas de Diario. Mostrar todas las entradas

domingo, 1 de diciembre de 2024

Silencio no val


SILENCIO NO VAL
Vexo desde a ventá unha ducia de chemineas a botar fume. Lembro o dito galego: casa fumegando, casa habitando. Certo que hai xente vivindo nesas casas, pero non se aprecia unha alma polas rúas, pola estrada. Que sucederá dentro desas casas nesta mañá de domingo invernal? Os velliños vendo a Santa Misa que retransmiten pola TV; a muller maior da casa preparando as viandas, que é domingo e sempre se pon na mesa algo máis elaborado, que pola semana non hai tempo, que hai que saír pitando no coche para ir traballar na cidade. O home, sabe Deus!, seguro que no único bar da aldea, xa botando un viño a 2 euros e pico, como encareceu a vida! Hai nenos? Se hai algún (en singular) estará co móbil ou coa tableta buscado palabras sucias, aínda que non lle fai falta, xa lle saltan os espantosos vídeos por non sei que cousa dos algorritmos. As casas, aínda que alberguen vidas, están en silencio, cada un no seu cuarto, ou todos xuntos pero sen falar, cadaquén coa vista posta nun aparello que solta unha luz azulada que nos deslumbra, que nos hipnotiza, que nos aparva e aílla.

Miro pola fiestra, a xanela, a ventá. Vexo chemineas fumegando, porque pese a que haxa calefacción de gasoil ou de pellets, aquí tense lareira ou cociña de ferro, a vella bilbaína, e préndese o lume no inverno, non se diga que non é casa habitada. Ninguén observa a fermosa paisaxe, árbores agochadas entre veos de néboa e brétema.

Eu miro pola fiestra e unha bágoa esvara pola fazula.

Gastarei algún día as bágoas?

Uol Free


jueves, 2 de abril de 2015

Notas de Diario (II)



Distancias

Siento que envío mensajes al espacio interestelar y no llegan, no llegan. Como en las viejas pelis. Mis palabras atravesando galaxias. Y no hay un receptor que las descubra, que las comparta. Que diga, "he aquí una humana necesitada de orejas intergalácticas". Mis pobres palabras enviadas en el fondo de una botella que no consigue atravesar el océano hasta una orilla distante. Bah, Lou, ¡qué más da! Si hablas para ti misma, para no enloquecer, mientras este cuerpo que es tu envoltorio hace su trabajo. Pero la verdadera Lou, como una extraterrestre, vive en tu interior, maquinando, maquinando...
¿Hay alguien más ahí?

Uol

Cuando perdemos a alguien que amamos, nuestro luto también lo hacemos por aquel que fuimos con esa persona, y que sin ella ya no pudimos ser. Un luto por otro siempre es, además, un luto por uno mismo. (Eliane Brum )



martes, 3 de marzo de 2015

Notas de Diario (I)

Monasterio de Santo Domigo de Silos/ Gran Canal de Venecia

NO ES JUSTO. Campanas de Silos. Mochila de tela. Madame Butterfly. Palabras vanas. Toda una red de mentiras. Ingratitud. Ingratitud. Abandono. Pagar peaje. Se paga peaje. No es justo. Nick Reed. El PC. Una visera clara. El Gran Canal. No es justo. No lo es. Al final, pagan los inocentes.

Gael Ackerman, he destruido mi vida como tú.

Sueños 
¡Soy tan feliz cuando sueño! Todo está en orden, todo está bien. Vuelvo a sentirme amada como yo quiero que me amen. ¡Desearía tanto retener esos momentos! Me siento tan feliz que aborrezco despertar, e intento inútilmente aferrarme al sueño, a esa vida paralela en la que me siento yo, viva, pulsante, anhelante de besos y abrazos.

Siempre es él. De nuevo. Nunca se ha ido. Vivo en mi sueño episodios de la vida que nunca llegué a vivir. Porque mi vida, en ese mundo paralelo, ha continuado su devenir. No se ha fracturado mi existencia, no se me ha condenado a la melancolía perpetua, a este duermevela, a esta parodia, a este vivir en suspenso, como una pantalla que hiberna, a la espera de que Él active de nuevo el botón que la ponga en marcha.

A veces, sin embargo, inmersa en el sueño, él sí se ha ido, pero regresa. Y en el reencuentro me lleno de una paz que perdura hasta el mismo momento del despertar. Y me digo, no, no despiertes, Lou, espera un poco más. Pero ya es tarde, ya vuelvo a ser la anodina Alicia de este lado del espejo.

¿Cómo es posible que sueñe tanto y siempre lo mismo?

He pensado que podría llegar el momento en que prefiera esa vida a ésta. Cruzar al otro lado. Lástima que no pueda decidir cuándo y cómo llegará él a mi sueño. Mientras tanto, espero. Espero volver a sentir.
Uol

Música: Un bel di Vedremo, Madame Butterfly by Puccini en la voz de Renata Tebaldi.