E os humanos conseguiron encerrar os ventos no profundo da montaña, fiándose de que as oquedades quedaban seladas, as fisuras disimuladas; pero co tempo as gretas foron facéndose profundas, ensanchaban pola presión deses ventos nunca calmados, nunca sofocados, nunca desactivados. E as gretas abríronse grandes e os antigos ventos filtráronse de novo á atmofera e retornaron ao aire emponzoñando todo. Eramos a xeración que se salvara da peste deses ventos, das súas miasmas, pero nunca esquecimos o seu fedor, porque pais e avós, nais e tías, avoas e madriñas nos falaron do poder esquilmador e destrutor do seu contacto, do seu alento.
E velaquí que os vellos antigos ventos estaban de novos soltos, infectando o ambiente coa súa purulencia.
Quen nos salvará de caer na súa putridez? Outra vez corromperá o aire, asolará os campos, infectará os corazóns?
Fomos a xeración que se salvou, pero agora quen nos liberará? Xa non seremos a xeración que se librou do delirio e da hecatombe da maldade e da estupidez humanas.
De novo, chegan os antigos, malignos e pérfidos ventos.
UolFree
No hay comentarios:
Publicar un comentario
Tu opinión me interesa. Es tuya.